Hout klinkt zo lekker. Daarom worden er basgitaren van gemaakt. Maar een bas van het materiaal ‘Arium’, hoe zou die klinken? Remus Aussen test de O5O, de nieuwe vijfsnaar van de Amsterdamse gitaarbouwer (of gitaargieter?) Aristides.

Een bas is van hout. Klaar. Of toch? Er zijn altijd bouwers geweest die dat anders zagen. Ampeg bouwde zijn Baby Bass van een soort purschuim. Wandré en Kramer geloofden heilig in aluminium halzen, Dan Armstrong in plexiglas, James Trussart in roestend ijzer en Ned Steinberger in grafietepoxy.

Succesvol?

Eigenlijk wel. De Baby Bass is niet weg te denken uit de salsa en ook de Steinberger L2 tennisracketbas is meer dan een gimmick. Anderzijds: de Kramerhalzen waren erg temperatuurgevoelig en een Wandré-hals moest je niet stoten. Toch zijn er redenen genoeg om andere materialen te proberen. Goed hout is immers duur, het werkt, het is kwetsbaar en sommige soorten mogen vanwege milieuwetgeving niet eens gebruikt worden. Maar hout klinkt nu eenmaal zo lekker…

Business Class

In Nederland werd jaren geleden ene Aristides Poort in kleine kring redelijk bekend met zijn Catalyst-gitaren en -bassen. Ik heb eens zo’n bas bespeeld en was niet erg enthousiast. Ik hoorde geen hout. Maar Jan Akkerman gebruikte een Catalyst-gitaar. Het merk verdween van het toneel, totdat vorig jaar in het krijtstreepjesprogramma Business Class een keurige investeringsadviseur, die zich liet begeleiden door gitaaricoon Ad van den Berg, een oproep deed. Er kon geïnvesteerd worden in een gitaarmerk! Blijkbaar heeft die oproep effect gehad, want inmiddels heeft het merk Aristides een gitaar model O1O en een bas model O5O gelanceerd.

Arium versus hout

Toen ik de basgitaar ophaalde in het Aristidesatelier zag ik het meteen: nergens een splintertje hout! Ik zag een aluminium spuitmal voor de gitaren. Dat klinkt simpel: maak een vorm, giet er een polyesterproduct in en olé, je hebt een gitaar. Niet dus. Of je moet genoegen nemen met een instrument zoals meegeleverd wordt met het videospel Guitar Hero. Nee, de Aristides is het resultaat van een stevig samenwerkingsproject met een aantal wetenschappers van de TU Delft. Dat leverde een materiaal op dat de structuureigenschappen van goed hout maximaal benadert: Arium. Gelukt? Het eerste wat ik deed toen ik de O5O in mijn handen had was erop kloppen. En wat hoorde ik? Boom! Hout!

Eerste indrukken

De 050 is een bas uit één stuk. Hals en body zijn in een keer in een vorm gegoten en voelen ronduit onverwoestbaar aan. Het uiterlijk is eigenzinnig en zichtbaar doordacht, maar oordeel vooral zelf. De ‘spoiler’ geeft zo’n matzwart instrument wel wat extra’s,

maar daar moet je van houden. De bas heeft de luchtkoeling in ieder geval niet nodig, al is de bovenste spoiler wel een mooie vormherhaling van de onderste die wel functioneel is. Daar plug je het snoer in. De toets is van palissander, wat voor een bashals natuurlijk prima is. Balans is ronduit perfect, net als de bereikbaarheid van de hoge noten. De hals van deze vijfsnaar voelt vertrouwd, speelt makkelijk en is perfect afgewerkt en afgesteld.

Geen kunststof toon

Onversterkt heeft de bas al een behoorlijke toon en dat is meteen het verschil met andere kunststofbassen die ik tot nu toe in mijn handen heb gehad. Die hadden dat niet. Helemaal niet? Helemaal niet. Versterkt is de Aristides echt een geweldenaar. Een eenmaal aangeslagen noot houdt niet meer vanzelf op. Dat betekent: perfecte bouw, perfecte resonantie. En ie-de-re noot op de hals stáát. Geen wolfnoten, geen ‘inhouders’, geen ‘wegzakkers’. Rechtdoor van lage B tot boven aan de hals op de G-snaar. En met een mooi modern gebalanceerd laag, hoog en midden.

En wat doet ie dan?

De toonregeling werkt ook perfect. Laag bijdraaien zoals je dat wilt, hoog toevoegen of aftoppen precies binnen de marges die je zou zoeken. Ook hier is over nagedacht. Er is (zou standaard moeten zijn op actieve bassen) een true bypass-push/pullschakelaar. Speciale aandacht is geschonken aan één extra voorziening: de slapcontour-schakelaar. Voor slapwerk zou ik die niet eens gebruiken, want zonder die knop gaar slappen ook uitstekend. Maar hij werkt prima om het brugelement zo veel mee te geven dat het in z’n eentje een rockband van een loden fundament kan voorzien.

Achter de flinke motorkap achterop is de gitaar aardig hol, wat ook gewicht bespaart. Er is ruimte voor een eventuele midi-uitrusting. Minpuntje: om de batterij te vervangen moet je tien schroeven losdraaien. Hoe dan ook, dit is een zeer goed gebouwd instrument en dan maakt het mij eigenlijk allang niet meer uit of ie van Arium of van pizzabodem gemaakt is. De Aristides O5O is een topklasse basgitaar, zoals verwacht mag worden van een instrument van € 3.450,–. Tijd voor de pijnbank, op naar het podium.

Aristides live

Hoewel de O5O eigenlijk van ‘gewone’ Basslines Jazz Bass-Quarterpounders is voorzien – elementen die ik wel ken – gedraagt de Aristides zich niet als een Jazz Bass. Punch, knor, alles is er, maar het lukt me niet om de geluidskarakteristiek van deze bas ergens te plaatsen. Dat komt mede doordat iedere noot op de hals zich met hetzelfde gemak ‘staat’. Je hoeft nooit te werken voor je toon. Hoe raar dat ook klinkt, soms zijn het juist de wolfachtige nukken van een hals die een instrument een bepaalde charme meegeven.

Monster

Is perfectie in het nadeel van deze bas? Onzin! Want live is de O5O bas een monster! Iedere noot komt onverbiddelijk door de mix. De lage B-snaar klinkt noot voor noot duidelijk en niet te stoppen. Er moet stevig gedempt worden en de actieve toonregeling is vrijwel overbodig. Vrijwel, want ‘onder in’ de toon geeft een heel klein beetje extra laag de basis net dat beetje meer. Zeer opvallend is hoe blij mijn Boss Octaver is met deze bas: zelfs de lage G wordt probleemloos gevolgd! Slapwerk klinkt helder en modern. Met het halselement kan ik de toon van een goede Precisionbas behoorlijk benaderen. De knor van het brugelement is, ook in combinatie met de push/pullschakelaar, echt fantastisch. Ik geloof niet dat ik een andere bas ken waarmee je zó strak een melodie met scheurgitaar kunt dubbelen. Invallen bij Rammstein? Deze bas meenemen! Niet dat ik dit instrument wegzet als typische metalbas, want eigenlijk kan ie alles. Al zou ik ’m niet meenemen naar een bluesgig of een Motown-moment.

Is perfectie eigenlijk wel leuk?

Hoe leuk is een perfecte bas? Is de charme van bijvoorbeeld een jaren 70-waaibomenFender niet juist dat geen noot klinkt zonder strijd? Vult een shortscale-hollowbody niet juist zo lekker het geluidsspectrum doordat vrijwel iedere noot een staande golf in de body veroorzaakt? Ja hoor. Maar een basgitaar die kaarsrecht (ook rond de lage B!) en in een hele waaier aan klankkleuren een band van fundament kan voorzien, dat is de basis, dat is wat een gemiddelde professionele bassist gewoon in zijn tas moet hebben. Deze bas heeft dat in huis. En daarmee bevindt de Aristides 050 zich in de regionen van de topbassen. En dan nog de goede ook. Dat is mooi, want de prijs bevindt zich daar evenzeer. Maar de kans dat je, als je per ongeluk achteruit over je bas bent heengereden, je er gewoon die avond nog op kan spelen, is met een Aristides beslist het grootst. Duur, maar absoluut proberen!