Terwijl Leo Fenders ‘andere’ merken G&L en Fender al in diverse landen gebouwd werden, behield Music Man de productie tot voor kort uitsluitend in de Verenigde Staten. Enkele jaren terug kon je voor een budget-Music Man terecht bij het semi-officiële OLP, een afkorting van het weinig sexy klinkende Officially Licensed Product. Deze goedkope, veelal passieve klonen zijn niet meer leverbaar, maar Music Man is terug met een mooie serie betaalbare gitaren en bassen. Deze reeks staat echter duidelijk een stuk boven het ter ziele gegane OLP.

De legendarische Leo Fender stond in zijn leven aan het roer van drie grote merken: Fender, Music Man en G&L. Alledrie de merken zijn nog steeds ‘alive and kicking’ en alledrie produceren ze bassen die legendarisch zijn geworden. Fender heeft natuurlijk de Precision en Jazz, G&L staat bekend om onder meer de ASAT’s met twee humbuckers en uitgebreide schakelmogelijkheden, en Music Man heeft onder meer de Stingray. Dit was zeker niet de eerste actieve bas, maar wel de eerste die in grote serie geproduceerd werd. Bekende namen als John Deacon, Flea, Tony Levin, Louis Johnson, Bernard Edwards en John Myung zweren of zweerden bij het merk. En de muziek uit de jaren ‘80 zou onherkenbaar zijn zonder het alom aanwezige, fretloze Music Man-geluid van Pino Palladino.

Ernie Ball
Voor de bassist die geen duur Amerikaans instrument kan veroorloven heeft Fender een lijn met beter betaalbare Mexicaanse en Japanse bassen. Voor een budget-G&L kan je terecht bij Tribute, maar een betaalbare Music Man was nog niet leverbaar. OLP opereerde in de prijsklasse van Squier, en tussen de ‘real deal’ en OLP was een groot gapend gat. Daar brengt het Amerikaanse merk nu verandering in door de lancering van de merknaam Sterling. De naam is verwarrend omdat er ook een Music Man Sterling-bas is, maar het is natuurlijk een eerbetoon aan Sterling Ball, de zoon van Music Man-eigenaar Ernie Ball. Momenteel levert Sterling drie basmodellen, alle drie voorzien van één typische MM-humbucker. De Sterling SB-14 en Ray ‘35 hebben uitgebreide schakelmogelijkheden voor het element, waarbij de laatste dit combineert met een vijfde snaar. De Bassist koos voor een kopie van de klassieke, actieve, viersnarige Stingray: de Ray ‘34. Qua prijs moeten de modellen concurreren met de goedkopere Amerikaanse Fenders en de duurdere Mexicanen. De adviesprijs van de getestte bas is € 999,-, maar de winkelprijs zal iets lager liggen. Een concurrerende prijs dus, maar is er niet teveel beknibbeld op de kwaliteit? Music Man gaat de strijd aan in een druk bevolkt segment met een Indonesische bas, en De Bassist is de scheidsrechter.

Stelschroefje
Uit de prima beschermende, taps toelopende gigbag halen we een stijlvol zwarte bas met zwarte slagplaat, die niet zal misstaan in zowel vuige rockbands als een jazztrio. De eerste indruk is altijd belangrijk en twee dingen vallen direct op: Het is niets meer of minder dan een Music Man Stingray, een bas die we al sinds medio jaren zeventig veel op podia zien. Het tweede is dat het er direct zeer solide uitziet. Alles voelt stevig aan, de brug ziet er solide uit, de knoppen zijn voorzien van een stelschroefje en de slagplaat is lekker dik. Er is tenslotte niets triester dan een golvende slagplaat op een goedkope bas.

3+1
De zwarte moeras-essen body bevat de kenmerkende ovalen drielaags slagplaat met dichtbij de brug de net zo kenmerkende grote MM-humbucker met grote, open elementpolen. De brug is ook direct vertrouwd en we zien de naam Sterling in het omgevouwen gedeelte gestanst. Onder op de body zien we een chromen paneel in de vorm van een halve maan. Hierop vier metalen draaiknoppen van het Tele/Precision-type. De jack-input is aan de zijkant gemonteerd. Achter op de body zien we een batterijvakje, die gemakkelijk met de nagel te openen is. Daaronder is natuurlijk een 9V-batterij gemonteerd, die de actieve elektronica van kracht moet voorzien. Alvast een waarschuwing: de bas heeft geen passieve stand, dus met een lege batterij is de bas ook echt onbruikbaar. De onderste uitsparing gaat lekker diep de body in, zodat ook de 21ste fret goed te bereiken is. De esdoorn hals met een dikke palissander toets zit stevig met zes bouten in de body geschroefd. Ook de schroefplaat draagt weer trots de naam Sterling. De snaren, natuurlijk van Ernie Ball, gaan via de brug over de humbucker naar de pallisander toets met 21 jumbofrets en grote, ronde positiestippen. Na de kunststof topkam bereiken ze een stijlvol meegespoten kop met een snaargeleider voor de middelste twee snaren en de tekst: Sterling By Music Man Ray ‘34. De stemknoppen zijn van het type dat we ook op de Mexican Standard Fenders aantreffen, maar de configuratie is natuurlijk 3+1. Een leuk detail is dat de achterkant van de kop hoogglans gelakt is, terwijl de hals zelf voorzien is van een satijnachtige laag. Hierdoor voelt de bas heerlijk ‘ingespeeld’ aan.

Ingeplugd
Het instrument is gebouwd van lichtgewicht moeras-essen. Ingeplugd en omgehangen valt op dat het zeker geen vedergewicht is. De bas weegt niet meer of minder dan een gemiddelde Fender P. Het is niet moeilijk om met de elektronica te werken. Van links naar rechts vinden we volume, treble, mid en bass. De bas is dus voorzien van een driebands-equalizer. In de neutrale stand voelen én horen we een duidelijke klik. Daarboven worden hoog, midden en laag geboost, en eronder afgezwakt. De knoppenwinkel werkt prima. Met alles in het midden klinkt de bas meteen lekker grommend en typisch Music Man. Met de treble een stukje terug en het volume vol open creëer je direct een heerlijk vol old-schoolbasgeluid, dat in geen enkele rockband zal misstaan. Met wat meer hoog is er een prima slapsound uit te krijgen. Onze grote vriend is echter meteen de midknop. Met deze knop vol open komt de bas echt tot leven met een heerlijk vette knor die overal doorheen duwt, zonder irritant te worden. Het werkt het mooist met de basknop op driekwart. Een beetje meer sprankelend hoog is naar smaak toe te voegen met de trebleknop.

Nieuwe vriend
Een bas is pas goed te beoordelen als de drums en gitaren invallen. En ook in een bandsituatie stelt de Ray ‘34 niet teleur. Met de nadruk op ‘bas’ kan er een lekker tapijt neergelegd worden, en met onze nieuwe vriend - de midknop - knalt de bas op een prettig knorrende manier door de mix.
Met één element en het ontbreken van de parallel/serie/enkelspoels-schakelaar die de andere twee Sterlings wel hebben, is het natuurlijk niet de meest veelzijdige bas. Maar veelzijdig is niet altijd beter. De Ray heeft een prima basissound, die door de driebands-EQ in veel muziekstijlen te gebruiken is. Of je nu de sound van een vette P zoekt, die van een knallend slappende J of het typische knisperend heldere Music Man-geluid, het kan allemaal!

Conclusie
We zijn onder de indruk van deze bas. De Music Man Stingray is een ‘klassiek’ instrument en past meer in de categorie van Fender en Rickenbacker, en minder bij andere actieve basmerken als Ibanez of Warwick. Qua prijs valt de bas ongeveer tussen de Mexicaanse en Amerikaanse Fenders, met als uniek punt de actieve elektronica. Dit laatste rechtvaardigt zeker de hogere prijs ten opzichte van de Mexicaanse Fenders. De bas is in Indonesië gebouwd, maar dat lijkt anno 2009 geen bezwaar meer, zeker niet als we kijken naar eerder getestte kwaliteitsbassen in de reissue-rubriek. De Gretsch White Falcon Bass komt uit Japan, de Burns Shadows Bass wordt deels in China gemaakt en de Lakland Skyline komt uit Korea. De Sterling is een zeer goed gebouwd instrument met een feilloze afwerking en voorzien van prima hardware. Het geluid is erg goed en de toonregeling krijgt ook een dikke voldoende. Daarnaast vult de bas een gat in de markt. Het zal ons niet verbazen als Sterling uitgroeit tot een succesmerk.