Na de hausse van MTV’s Unplugged-sessies is de akoestische basgitaar nooit meer uit beeld verdwenen. Voor een snelle zoldersessie, een stukje muziek bij het kampvuur of onbekommerd oefenen zonder versterker is een akoestische bas ideaal. Versterkt bespeeld biedt zo’n instrument bovendien een zinnige aanvulling op je arsenaal basgeluiden. David de Marez Oyens test de TW155, een middenmoter van het merk Tanglewood.

Tanglewood Guitar Company is een bedrijf gevestigd in Engeland dat sinds 1991 elektrische en vooral ook akoestische gitaren en basgitaren produceert. Ze maken de instapmodellen Evolution en Indiana, in het middensegment deze redelijk nieuwe Premiere, en dan zijn er de volledig handgemaakte Sundance Premium en de Heritage. ‘Acoustic Bass - Super Jumbo Cutaway’, staat in de specificaties. Waar het woordje Jumbo vandaan komt is direct duidelijk als je hem ziet: een grote ronde dikke onderbuik.


Ontplugd
Alvorens hem aan te sluiten dan wel aan een grondig onderzoek te onderwerpen eerst maar eens gewoon spelen, akoestisch, zoals hij bedoeld is. Hoewel de snaren niet echt laag staan afgesteld speelt deze bas redelijk soepel. De uitsparing voor de hoge posities zorgt ervoor dat alle twintig frets uitnodigend bereikbaar zijn. Helaas ontbreekt er een draagbandbevestiging, wat zittend spelen noodzakelijk maakt. Anthony Jackson zou dat vanzelfsprekend vinden, maar ik persoonlijk sta liever te spelen. De bas is zeker niet zwaar maar voelt stevig genoeg om niet de indruk van waaibomenhout te geven. De klank laat zich het beste omschrijven als helder met een onderkant. Het variëren van de plaats van aanslag, bij de brug, boven het klankgat of bij de toets laat zich direct vertalen in de te verwachten klankkleuren. Over het geheel mis ik wel het volle diepe laag dat de dikke buik bij eerste aanblik deed vermoeden. De lichte kromming van de toets voelt heel comfortabel aan.


Afwerking
Het instrument is met zeer veel zorg gemaakt dat blijkt uit alles. Het bovenblad is naadloos ge-‘bookmatched’ van kwartiersgezaagd vurenhout met een mooie esdoorn sierlijst en volgens mij een ebben inleg langs de randen en de brug van palissander. De achter- en zijkanten zijn van mahonie, evenals de uit één stuk vervaardigde gelijmde hals. De palissander toets is voorzien van een mooie esdoorn binding en heeft positiemarkeringen van abalone - een soort schelp die aan parelmoer doet denken - in uiteenlopende vormen: ruit, ovaal en sneeuwvlok. Hier is ook de merkaanduiding op de kop van gemaakt. Op de kop vinden we ook de verchroomde gesloten stemmechanieken. Met lampje en spiegel de klankkast ingedoken en wat blijkt? Ook daar is alles, al is het natuurlijk niet allemaal handwerk, wel erg strak afgewerkt.


Elektronica
Voor wat betreft de elektronica is gekozen voor het Finse B-Band. ‘Transducers to faithfully recreate all of this instrument’s sound’, zoals het merk zich omschrijft. Toegegeven, bij een laag volume moet je echt je best doen om te horen of de versterker het wel doet. Er lijkt nauwelijks klankverschil te zijn. De toonregeling is goed bereikbaar onder de linkerschouder van het instrument. Met overigens wel zeer kleine knopjes op de lineaire potmeters kun je kiezen uit het 12dB versterken of verzwakken van het laag rond 70Hz, uitlopend tot +/- 3dB bij 300Hz. Voor het midden en hoog is gekozen voor 400Hz en 2,5kHz met een Q (bandbreedte) van 0,5. Het presence-knopje versterkt of verzwakt het gebied rond 12kHz met een uitloop tot 2,2kHz met +/- 3dB. De batterij is makkelijk te vervangen indien nodig. Volgens de specificaties gaat deze 750 uur mee, het klepje zit naast de output jack.


Ingeplugd
Versterkt blijft ook bij grotere volumes het natuurlijke karakter van deze Tanglewood bewaard. Tijdens een concert met Margriet Eshuijs heb ik de bas gebruikt in een mooie ballade. Zonder verdere voorversterking heb ik hem in een Avalon U5 DI gestoken. De geluidsman bleek voor het beste resultaat over de PA geen EQ nodig te hebben. In alle registers was de Tanglewood goed te ‘verstaan’. Bij lange noten was het volumeverloop wel van dien aard dat de uitklank zoveel zachter was dan de aanslag dat deze in het bandgeluid verdween. Je krijgt het gevoel dat de bas, hoewel dit akoestisch niet zo is, geen sustain heeft. Wellicht dat dit met zorgvuldig ingestelde compressie is te ondervangen. In deze set-up deden zich totaal geen feedbackproblemen voor.

Tijdens een opname komt het er natuurlijk echt op aan. In alle voorgaande situaties zit je zelf ook midden in het akoestische geluid. Bij het afluisteren van een opgenomen track hoor je alleen nog wat er uit de uitgangsjack naar de DI gestuurd wordt. Kortom: via de Avalon naar ProTools deze bas met verschillende instellingen en speelwijzen opgenomen, en terugluisteren maar. En dan blijkt dat je de meeresonerende klankkast wel degelijk mist. Het signaal dat overblijft mist vooral iets aan onderkant. Voor de rest komt het opgenomen geluid goed overeen met wat je tijdens het spelen hoort. En ja, natuurlijk kun je in de studio het akoestische karakter van zo’n bas beter vangen met een microfoon; deze sessie was bedoeld als test voor element en elektronica.


Conclusie
Al met al zeker gezien de prijs is dit een product waar Tanglewood trots op mag zijn. Zowel qua uiterlijk als qua prestaties biedt het merk met de Premiere TW155-A een hele goeie middenklasser voor een lage prijs.

Tanglewood Premiere Series TW155-A/BASS
Stijl: Acoustic Bass - Super Jumbo Cutaway
Finish: naturel, satijnlak
Bovenblad: solid spruce
Achterblad: mahonie
Flanken: mahonie
Hals: 1 stuk mahonie
Toetsenbord: palissander
Inleg: abalone
Lijst: esdoorn
Brug: palissander
Stemmechanieken: Diecast Chroom
Elektronica: B-Band
Regelaars: bas, midden, hoog, presence, mastervolume
Levensduur batterij: 750 uur