Yamaha produceert al jaren de RBX-serie: degelijke bassen voor niet al te veel geld. De futuristisch vormgegeven A2 is binnen deze serie een vreemde eend in de bijt. Hij is gebouwd met de volgens Yamaha revolutionaire A.I.R.-technologie en combineert daardoor een vol en diep geluid met een gering gewicht.

Bij mij kan Yamaha wel een potje breken. Ik ben persoonlijk erg gecharmeerd van de BB-serie en bezit zelf twee zeer goede BB’s uit de jaren ’80. Er is nu een reissue van de serie op de markt. Van de nieuwe BB414 ben ik ook onder de indruk, zeker gezien de prijs, die net als bij de RBX-bassen ruim onder de 500 euro ligt. Al is de A2 iets duurder, ik ben erg benieuwd of Yamaha ook met deze blitse toekomstbas waar voor je geld weet te leveren.


iPod-bas
Ik testte een zwarte RBX A2; hij is er ook in het wit en die versie wordt vaak vergeleken met een iPod. De zwarte vind ik beter te pruimen, en na een tijdje begon ik hem mooi te vinden. Over de randen van de body lopen zilveren strepen, die je op de bovenkant in het klein terugvindt. De body is bol in het midden en wordt naar de zijkanten toe steeds dunner. Wat ook bijdraagt aan het futuristische uiterlijk zijn de blauwe en rode lichtjes rondom de knoppen voor elementvolume, die harder gaan branden naarmate je de knoppen verder opendraait. Gek genoeg zit er om de toonknop geen lichtje. Bassen met lichtjes geven me snel een kerstboomgevoel, al ziet het er op het podium flitsend uit. Als je geen lichtjes wilt, haal je gewoon de batterij uit de bas, want de elektronica is gewoon passief.


Afstelling en bespeelbaarheid
De bas was al een tijdje onderweg geweest langs testers van verschillende muziekbladen. Rechtstreeks uit de doos is hij niet lekker bespeelbaar, met een nogal hoge actie. Met een beetje sleutelen kan ik de bas gelukkig snel tot leven brengen. Een blijvend euvel blijkt het doodslaan van de noten op de vijftiende en veertiende fret van de D-snaar. Misschien zit er een deukje in deze fretten, daar zal een goede reparateur naar moeten kijken. Als koper van een gloednieuwe bas zit je daar niet op te wachten; gelukkig verzekert Yamaha ons ervan een bas met zo’n gebrek meteen vervangen zal worden mocht een klant zoiets ontdekken. De elementen steken nogal ver uit aan de zijkanten, waardoor ze als duimsteun minder handig zijn. De halspen is verborgen onder een plastic plaatje onder aan de hals. Bij het slappen kan dat problemen opleveren: je zult je rechterhand iets van de hals af moeten schuiven, zodat je met je duim niet meer boven op de laatste frets kunt timmeren. Het went wel, maar het klinkt anders en bij sommige slaptrucs stoort het. De plaat eraf schroeven is geen optie, want dan zie je ongeverfd hout.


A.I.R.-technologie
Deze afkorting staat voor Alternative Internal Resonance en slaat op de constructie van de body. Hierbij bestaat de kern uit een dikke laag licht hout die wordt omgeven door twee plakken zwaarder hardhout. Zo komt het gewicht van de RBX A2 uit onder de drie kilo. Om toch een vol geluid te krijgen, zijn er drie holle buisjes onder de brug bevestigd die door de body heen gaan. De snaartrillingen, die normaal alleen de bovenkant van de gitaar laten resoneren, worden nu verspreid, zodat de hele body resoneert en de lichtgewicht bas toch veel sustain heeft en vol klinkt. In theorie klinkt het imposant, maar wat zegt de praktijk? Ik had het gevoel dat ik een speelgoedbas oppakte, zo licht is de A2. Het is even wennen. De bas heeft wel last van de beruchte kopzwaarte, al is dat het ergst bij zittend spelen. Staand met een gitaarband valt het wel mee. Voor zo’n lichte bas heeft de RBX A2 behoorlijk veel sustain, dus het A.I.R.-systeem doet zijn werk. Hij klinkt lekker vol, maar mist een beetje karakter. De bediening is simpel, à la Fender Jazz Bass, dus met volumeknoppen voor beide elementen en één toonknop. Het maakt deze bas allround: zo’n beetje alle bekende basgeluiden zijn er wel uit te halen. Versterkt en onversterkt heeft het geluid een metaalachtig randje, wat voor plectrumspel wel goed klinkt. Voor het slappen heeft de G-snaar mij iets te veel snap, een soort hoog randje. De E-snaar klinkt geslapt wel lekker agressief. De vorm van beide enkelspoelselementen volgt de ronding van de hals.


Conclusie
Ondanks enkele minpunten die ik noemde, ben ik toch te spreken over deze bas. Het geluid is goed maar wel enigszins neutraal. Persoonlijk houd ik meer van bassen met een echt eigen, herkenbaar geluid. Het lichte gewicht is even wennen, maar maakt de RBX A2 wel een ideale bas voor rugpatiënten of voor bassisten die vier sets op een avond spelen. Deze allround klinkende, lichte bas lijkt me ideaal voor in een Top 40-band. Yamaha doet alweer waar het goed in is: het leveren van veel waar voor je geld.

Yamaha RBX A2
Body: A.I.R.-constructie
Hals: esdoorn, 24 frets, geschroefd
Toets: palissander
Elementen: Yamaha custom enkelspoels
Kleuren: zwart of wit
Gewicht: ca. 3 kg
Hardware: verchroomd

www.yamaha.nl