Er waren eerst wat pogingen om microfoons in contrabassen te bouwen (‘amplified peg’, afgekort tot ‘Ampeg’), en een massief basje dat boven op een versterker geprikt diende te worden. Rond 1962 lanceerde Ampeg de Baby Bass, een op een te heet gewassen contrabas lijkend instrument. Deze klonk beslist niet als een contrabas. Talloze pogingen zijn er sindsdien gedaan om een basgitaar of een electric upright als een contrabas te laten klinken, door bijvoorbeeld Godin en Rick Turner. Hoe past Rob Allen met zijn MB-2 in dit gezelschap?

Het is een vreemde traditie om een nieuw instrument te willen maken dat al bestaat. Maar het is natuurlijk de schuld van de contrabas zelf. Hij is groot, kwetsbaar (zeker als je een antiek exemplaar hebt), gevoelig voor weersveranderingen, speelt zwaar en is - hoewel er nu best goede elementen te verkrijgen zijn - lastig te versterken of op te nemen.


Oogsnoep
Wanneer de koffer van de Rob Allen opengaat, valt er meteen een aantal zaken op: geen soapbar-, Jazz- of Precision-element. Alleen een verzonken cocobolo piëzo-brug met daarop, heel fraai, van hetzelfde hout een volumeknop. Maar mijn eerste aandacht wordt getrokken door het prachtig gevlamde koa topje dat, afgewerkt met een kunststof binding, de minder interessante essen (holle) body aan het zicht onttrekt. Op de esdoornen hals ligt een gelijnde Makassar ebben toets. De bas heeft mechanieken van Hipshot en als je de wat goedkoop uitziende plastic plaat aan de achterkant verwijdert, verschijnt een verzorgd interieur met daarin een Fishman Switchjack-voorversterker en een batterijcompartiment. In het plastic plaatje zit trouwens een gaatje waardoor je, heel handig, met een klein schroevendraaiertje het uitgangssignaal van de voorversterker kunt bijstellen zonder meteen de hele boel open te hoeven schroeven. De afwerking van het geheel is ‘af’. De topkam, de brug, de mechanieken, de halspocket: alles is keurig afgewerkt en de houtkwaliteiten zijn echt top.


‘Oeps, ik heb ’m nog om’
Omgehangen lijkt de bas bijna niets te wegen. Dat wil zeggen: hij weegt ruim 3 kilo, maar door de uitmuntende balans voelt hij als vederlicht. Je zou er zo de deur mee uit lopen (‘oeps, ik heb ’m nog om!’). Opvallend zijn de zwarte tapewound-snaren. Ik stel me vooraf in op het ‘oempf’-type contrabasgeluid: kort, percussief, ouderwets. Bij de eerste aanslag blijkt dat ik me vergis: onversterkt klinkt de toon eindeloos door, langzaam aanzwellend met een prachtig ‘oemwhaah’. De MB-2 wordt standaard geleverd met LaBella Deep Talkin’ nylon tapewound-snaren, type 764 N. Met een sticker van Rob Allen: ‘MB-2’.


Ebbenhouten kerkkoren
Had ik al geschreven dat het een vijfsnarige bas was? Ik twijfel altijd een beetje aan het nut van een vijfde snaar op een fretloze bas. De lage B-snaar zingt meestal niet meer, en is een lage B wel zo leuk als oriëntatiepunt voor bijvoorbeeld een jazz-zangeres? Maar wat bleek: na het inpluggen van dit basje werd ik echt even stil. Een prachtige, warme, ‘houten’ toon, recht over de hele - kaarsrechte - hals, zingend van de lage C (losse snaren zingen niet op de toets) tot boven in de G-snaar. Hoe dat klinkt? Op de website van Rob Allen staat, goed verborgen, een korte sample. En zo klinkt ie ook. Kortom: dit is geweldig. Alsof er een kerkkoor over je tong...

De ultieme test blijft toch: wat doet ie live? Ook daar kan ik kort over zijn: de toon overleeft bandgeweld, staat als een huis, kiest zijn positie in de mix en verrijkt een ballad enorm.


Geen contrabas, en terecht
Maar is dit nou een contrabas? Nee dus. Een contrabas is een contrabas en er is niets wat haar(!) kan nabootsen: de luchtkolom van de kast, de lengte van de snaren, de mogelijkheid om te strijken - iedere bassist hoort dat dit een basgitaar is. En is dat erg? Absoluut niet. Deze MB-2 heeft de tonale kwaliteiten van een buitengewoon goede fretloze bas, met het ‘hout’ van een moderne contrabas - ik denk zelfs dat je ook de ‘thump’ van darmsnaren er met wat trucwerk wel uitkrijgt - en een heleboel van zichzelf. Rob Allen, opgeleid bij Rick Turner, heeft echt iets moois gemaakt.

Bij de bas krijg je standaard een koffer en een extra set snaren bijgeleverd. En dat laatste bracht een slechte gedachte bij me naar boven: wat gebeurt er als ik deze snaren op mijn akoestische Tacoma of op mijn Music Man (beide fretless) probeer? Bespaar ik mezelf dan het geld voor een Rob Allen-bas? Al het gedraai aan stemschroeven bij het vervangen van de snaren bleek voor niks. Vergeet het maar: de MB-2 maakt de toon, en niet de snaren.

In Amerika is ie al weer een paar jaar op de markt, maar in Nederland is Fray’s Basscorner in Haarlem de eerste die dit instrument speelklaar in de winkel heeft hangen. Het gaat me zeker moeite kosten om dit mooie instrument terug te brengen, ook al omdat de prijs zeker niet absurd hoog is. En voor het geval Michael Bublé belt: ik neem liever deze bas mee naar een show dan een contrabas. Want die toon...!

Rob Allen MB-2
Hals: Esdoorn
Toets: Makassar ebben
Mensuur: 34”
Body: Essen met toonkamers, koa top
Hardware: Hipshot
Elektronica: Piëzo-element, Fishman Switchjack-voorversterker
Gewicht: 3,5 kilo
Opties: Op bestelling

www.roballenguitars.com / www.frays-basscorner.com