Fender USA biedt een brede reeks bassen aan. Onlangs is de basisserie (American Standard) weer op kleine details vernieuwd, wat meteen op ruime aandacht van de muziekpers kon rekenen. We zouden daarom bijna vergeten dat de fabrieken in Mexico ook prachtige instrumenten bouwen. Deze keer kijkt de Bassist naar de Classic Series ’50s Precision.
Wat is een echte Fender-bas? Die vraag is moeilijk te beantwoorden. De een zweert bij de Japanse ‘Squier by Fender’ JV-serie van begin jaren ’80 of een moderne Japanner. Voor een ander móet een Fender uit Amerika komen. Er is echter een mooie tussenoplossing en dat is de Mexicaanse Classic Series. Een serie die snel over het hoofd wordt gezien. Als Nederland voor de Amerikanen de hoofdstad van Denemarken is, dan mogen wij Mexico toch ook een beetje Amerika vinden, nietwaar?
Fender Mexico assembleert al jaren prima goedkopere Fenders van Amerikaanse onderdelen. Op de internationale basfora zijn leden de laatste jaren stuk voor stuk zeer positief over deze instrumenten, zelfs Amerikanen en dat zegt wat. De Bassist is daarom benieuwd naar deze modellen en we testen deze keer een Fender ’50s Precision Bass.
In de Classic-serie worden momenteel vier bassen geleverd: Een ’60s Jazz Bass, een Mustang, een ’51 Precision (het ‘Telecaster’-model) en de door ons geteste ’50s P. Zeg maar het eerste model met het tweedelige ‘split’-element.
Pas op voor tunnels
Mexicaanse Fenders worden standaard geleverd met een stevige, zwarte gigbag. Deze is met de hand of als een rugtas te dragen. Bassisten boven de 1 meter 90 moeten iedere deur bukkend nemen, want de tas hangt wel erg hoog op de rug. Moet je onder een fietstunneltje door op weg naar de oefenruimte? Pas op! De tas is van een zeer stevige kwaliteit en biedt voldoende bescherming. De drie extra vakken (klein, middel en groot) bieden meer dan voldoende ruimte voor snoeren, paspoortkopieën, promo-cd’s, plectra en zelfs voor je verplichte stagetuner. Zo’n stevige tas heeft zijn voordelen ten opzichte van een koffer: hij neemt weinig ruimte in in de bandauto, draagt makkelijk en biedt in de meeste gevallen voldoende bescherming. Een Fender kan tenslotte een stootje hebben. Wil je toch een koffer, dan zijn er genoeg officiële en imitatiemodellen voor alle budgetten.
Goud mag weer
De ’50s P wordt in vier kleuren geleverd, maar ze hebben allemaal een goudkleurige aluminium slagplaat en daar moet je van houden. Wie goed heeft opgelet, zag op Pinkpop Joe Sumner (de zoon van Sting en zanger van Fiction Plane) op een Honey Blonde P met gouden plaat spelen en de bassist van de Kaisers Chiefs op een Sunburst met dito plaat. Het mag dus weer.
Het zwarte model kleurt niet zo mooi met het goud, maar wie houdt je tegen om er een andere slagplaat op te zetten? De two-tone sunburst is erg mooi met de standaard plaat en de doorzichtige Honey Blonde is zelfs zeer chic in combinatie de ‘Gold Anodized Guard’. Zet er een paar chromen kappen op en je bent helemaal de man. Wij kiezen voor de meest smerige combinatie: Fiesta Red met goud, een blikvanger eersteklas. Fiesta Red is brandweerwagenrood op de Fender-site, maar oranje (kunstlicht) of roze (daglicht) in het echt. The Who-bassist John Entwistle sprak altijd van Salmon Pink en dat is een meer passende naam. Het simpele oranjeroze met de gouden plaat en de esdoorn hals geeft de bas bijna iets industrieels en dat bevalt ons wel. De laklaag is polyester en zal helaas niet zo mooi oud worden als de dure Fender Pino Palladino Signature relic-bass.
Als we de bas uit de tas halen, valt een aantal dingen direct op. De kleur van de body is in het echt veel mooier dan op de site. De comfortabele afschuining voor de rechterarm is een stuk kleiner dan bij een normale Precision en de slagplaat is dun en van geborsteld aluminium. Daarin zit wel het vertrouwde zwarte splitelement en zelfs voorgeboorde gaten voor elementkap en duimsteun. De brug is typisch Fender, maar geen string-through-bodymodel. De zadels hebben een hele serie gleuven, zodat de onderlinge snaarafstand ietsje aan te passen is. Tot nu toe zijn dit allemaal zaken die correct zijn voor de periode van de bas: de late jaren ’50.
De snaren lopen over een geheel van esdoorn gemaakte hals naar de kop. De toets heeft zeer dunne frets en achter op de hal is de zogenaamde ‘skunk-stripe’ te vinden, een stukje donkerder hout waaronder de halspen is gemonteerd. In tegenstelling tot sommige Amerikaanse modellen is deze bas alleen met een gelakte esdoorn toets verkrijgbaar. Pallisander is niet als optie leverbaar, maar Fender Mexico biedt wel een normale Precision (Standard Series) aan met zo’n toets. Opvallend is de donkere kleur van de lak. Het is alsof de bas al tientallen jaren aan een muur hangt en dit geeft een mooie ‘vintage vibe’. De kop heeft het juiste logo en extra lange stemknoppen met ‘verkeerd om’ draaiende mechanieken. Persoonlijk vinden wij dit handiger, want je draait zo met de leds van je tunerpedaal mee, in plaats van ertegenin. Als je moderne bassen gewend bent, kan het natuurlijk voor wat zenuwslopende momenten zorgen als je even moet stemmen tussen twee nummers. Helaas hebben we geen echte jaren ’50 Precision ter beschikking voor een een-op-eenvergelijking, maar Fender lijkt de spijker aardig op de kop te slaan met deze reissue.
Instant Fender
De elektronica. Wat moeten we daarover zeggen? Het is een Precision, dus simpelheid troef. De bas heeft slechts twee knoppen: volume en tone, en in het midden van de body twee ‘halve’ elementen. Hierbij zijn de spoelen van beide helften in een andere richting gewonden, voor een humbuckereffect. Hierdoor heb je minder last van ruis en storing door andere elektrische apparaten, tl-lichten en computerbeeldschermen. Na het inpluggen merk je meteen hoeveel invloed de toets op het geluid van een bas heeft. De felheid van de sound valt direct op, maar natuurlijk is het ook ‘instant’ Fender. Misschien is de bas niet direct veelzijdig, maar een Precision horen we overal: country, indie, metal, pop, rock, soul en blues. Een ander, in de eerste instantie minder opvallend, punt is de breedte van de hals. De ’50s P heeft de breedste hals van alle viersnarige Fenders die nu op de markt zijn en als je een Jazz Bass gewend bent, moet je echt wel even wennen. De lak op de achterkant is glad en stroef. We geven de voorkeur aan de ‘satin finish’ van Amerikaanse modellen, maar met zeer fijn staalwol is de achterzijde lekker op te ruwen, zonder dat de donkere laklaag verdwijnt. Dit hebben we bij ons testmodel maar niet geprobeerd.
Uit de bas zijn twee prima basisgeluiden te halen. Spelend met de vingers is de bas al een stuk feller dan een gemiddelde Precision met palissander toets, maar als de tone-knop ongeveer tot de helft teruggedraaid wordt, dan benader je de normale sound aardig, zonder dat de bas te zompig wordt. Het geeft een prima basisgeluid voor diverse stijlen.
Met de tone open is het een ander verhaal. Zeker met plectrum is de bas zeer fel, het klappert en knalt overal overheen. Niet voor niets gebruikten bands als The Ramones, The Who en The Jam esdoorn Precisions. Onder de felheid zit natuurlijk een dik pak laag, zeker als de bas bespeeld wordt via een grote speakerkast. Dit is hét punkgeluid: een flinke lage bas met een lekkere felle knetter erboven.
Deze Precision is perfect voor een ruig punkgeluid, maar zeker ook voor de traditionelere P-geluiden. De tone-knop is hier het simpele maar doeltreffende geheim. Van het uiterlijk moet je houden, maar de bas valt meer op dan een standaard zwart-witte Precision. De ’50s P is goed gebouwd. In een lokale winkel probeerden we de ‘see through Honey Blonde’-variant. Deze was even goed afgewerkt en klonk exact hetzelfde.
Conclusie
Je leest het vaak in interviews: ‘Iedere bassist zou een Precision moeten hebben.’ Een dure Amerikaan is echter niet voor iedereen weggelegd. Als je op zoek bent naar het herkenbare Precision-geluid, dan kun je kiezen voor de relatief goedkope Amerikaanse Highway 1-serie of de nog aantrekkelijker geprijsde Mexicaanse Standard-serie. Deze bassen zijn er in diverse mooie kleuren en ze hebben een palissander toets. Wil je het originele P-geluid en wat meer opvallen op het podium of wil je juist die lekkere, felle esdoorn sound? Dan is de ’50s P jouw bas.
Met dank aan gitaarwinkel North End, Heerhugowaard.
Fender ’50s Precision Bass
Kleur: Fiesta Red
Lak: polyurethane
Body: elzen
Nek: esdoorn
Toets: esdoorn
Frets 20, ‘vintage style’
Pickup: 1 split single coil pick up
Potmeters/schakelaars: volume, tone
Brug: American Vintage
Stemmechanieken: ‘vintage style’ met omgedraaid mechanisme
Hardware: nikkel/chroom
Slagplaat: goudkleurig geanodiseerd aluminium
Mensuur: 34”
Breedte bij topkam: 44,5 mm
Meer info: www.fender.com
