Lakland draait al sinds midden jaren ’90 mee en heeft in die tijd al een aardige reputatie opgebouwd in de baswereld. Hun filosofie is om de beste elementen van bestaande klassieke basmodellen te verweven met eigen vernieuwende concepten. De meeste modellen zien er daarom ook traditioneel uit maar zijn toch net even iets anders dan hun voorbeelden. Met de Skyline Darryl Jones Signature wordt ook de jazzbas in een nieuw en betaalbaar jasje gestoken.
Lakland-bassen zijn onder te verdelen in twee categorieën: je hebt de US-serie en de Skyline-serie. De Skyline is het populairst, met name omdat de US-serie ruim twee keer zo duur zijn. De US-bassen worden geheel in de Verenigde Staten vervaardigd. Bij de Skyline-bassen worden de onderdelen in Korea gemaakt en worden deze vervolgens opgestuurd naar Chicago waar de bas in elkaar wordt gezet. De elektronica wordt er ook pas in Chicago in gezet en hier wordt bijvoorbeeld ook gekeken welke hals het beste bij welke body past. Andere verschillen zijn dat er voor de US-series wat andere houtsoorten gebruikt worden, dat er meer kleuropties zijn en dat de halzen met grafiet zijn verstevigd. Of dit alles het enorme prijsverschil rechtvaardigt weet ik niet maar ik kan me voorstellen dat als je echt speciale wensen hebt een US-serie een betere optie is. Op internetfora zijn er veel mensen die zeggen dat het verschil in kwaliteit niet erg groot is.
Verschillende modellen
Inmiddels heeft Lakland al veel verschillende modellen op de markt. Het bekendste model is de Skyline 44-02 (of zijn vijfsnarige broertje, de 55-02). Dit is de Skyline-variant van het allereerste Lakland model, de US 4-94. Deze bas heeft misschien wel het meeste een eigen gezicht en lijkt het minst geïnspireerd door bestaande modellen. Andere modellen zijn de Bob Glaub en Duck Dunn Signature (beide Precision-bassen) en een hollowbody bas (een Guild Startfire-achtige bas). Een zeer apart model is de Decade, een soort kruising tussen een Fender Jaguar bas en een Gibson EB-3, maar dan totaal anders. Hij ziet er tegelijkertijd heel vintage uit maar ook modern. In de jazzbas-afdeling hebben we ten slotte de Joe Osborn en deze Darryl Jones Signature. De Joe Osborn ziet er bijna exact uit als een Fender jazzbas. De Darryl Jones wijkt in zijn vorm wel af van de bekende jazzbas, het is als het ware een jazzbas die een Sonja Bakker dieet heeft gevolgd. De zijkanten zijn iets afgeslankt en de uitsnijding aan de kant van de G-snaar is iets dieper.
Constructie en bespeelbaarheid
Deze jazzbas is door Lakland ontworpen in samenwerking met de bekende bassist Darryl Jones. Hij speelde onder andere bij Miles Davis, Sting en de Rolling Stones. Het exemplaar dat wij testen is een viersnarige ‘lake placid blue’ met een rozenhouten toets, zoals de originele Fender van Darryl Jones waar deze bas op geïnspireerd is. De bas is ook verkrijgbaar in het wit met een esdoorn toets en in het zwart. Ik vind de bas qua uiterlijk heel mooi, hij ziet er vrij traditioneel uit in deze kleurcombinatie maar toch net even iets anders door zijn vorm. In het begin vond ik het jammer dat van de traditionele vorm is afgeweken maar na een paar dagen was ik er wel mee vertrouwd. Ook heeft de bas één fret meer dan een Fender, dus 21 fretten. Dit heeft als voordeel dat je nu wel de een hoge E kan spelen, en zo een bereik hebt van precies drie octaven. Door de hoge uitsnijding bij de G-snaar zijn bovendien ook de hoogste fretten zeer makkelijk te bereiken. De hals heeft mooie ‘block inlays’ en een witte rand aan de zijkanten net zoals een jaren ’70 Fender-jazzbas. De achterkant van de hals is iets minder dik dan een begin jaren ’70 Fender en voelt zeer comfortabel aan. Het is echt een heel ‘snelle’ hals die zich makkelijk laat bespelen. De hals zit ook zeer stevig in de body vanwege de vijfpuntsbevestiging. De actie van de snaren is erg laag en de snaren hebben precies de goede spanning, hierdoor is de bas uitermate geschikt voor het betere slapwerk. Als je gewoon met je vingers speelt moet je je aanslag bij zo’n lage actie wel iets aanpassen. Maar op die manier kun je wel beter met dynamiek werken. Als je bij de brug speelt krijg je een ‘cleaner’ geluid en verder naar de hals kun je ‘door de snaren heen’ spelen á la Marcus Miller. Met de hardheid van de aanslag kun je zo allerlei nuances aanbrengen, het vergt wel enige oefening om dit goed te kunnen controleren. Ik kan me ook voorstellen dat de iets traditioneler ingestelde rockbassist de actie iets te laag vind. Verder is de afwerking van de fretten heel goed, deze zijn wel een stuk smaller dan op de meeste bassen.
Wat meteen opvalt aan Lakland bassen is de brug, dit een robuuste ovale brug die me doet denken aan die van een Musicman. Het ziet er allemaal zeer degelijk uit en het rammelt minder dan bij de gemiddelde Fender. De brug heeft ook een ‘dual acces’ zoals dat zo mooi heet, dat wil zeggen dat de snaren zowel door de achterkant van de body kunnen als door de brug zelf. Wat ook opvallend is dat de stemknoppen aan de achterkant heel klein zijn. Verder is de bas niet al te zwaar en is hij goed in balans. Al met al is de afwerking van de bas zeer goed en speelt hij als boter, het is echt een genot om op deze bas te slappen.
Elektronica en klank
De allereerste versie van de Darryl Jones-bas was uitgerust met Aero-elementen, maar tegenwoordig zitten er Lakland-elementen op. Bij navraag is dat omdat Lakland steeds meer hun eigen onderdelen op hun bassen wil en waarom zou je iemand anders inschakelen als je het zelf ook kan? Lakland vervaardigt deze elementen nu dus helemaal zelf met een eigen wikkelmachine, ze streven hierbij de klank en constructie van Lindy Fralin-elementen na.
De passieve elektronica functioneert zoals die van een standaard jazzbas, dus voor ieder element een volume knop en één toonknop. Die knoppen zien er overigens qua vorm exact zo uit als op een 70’s-Fender. Mocht je dat willen dan kun je de bas ook bestellen met actieve J-Retro-elektronica, daar betaal je dan wel zo’n zeshonderd euro meer voor, zeker niet gering. Persoonlijk hou ik meer van passieve jazzbassen, wat ik dan aan toonregeling mis kan ik er altijd op de versterker nog bij draaien.
De bas klinkt het beste met allebei de elementen open, je krijgt dan een lekker volle klank die zowel met normaal spel als slappen heel dik is.Het brugelement knort en duwt iets minder dan bij een Fender, maar klinkt toch heel goed. Het nekelement klinkt ook lekker dik, maar iets minder ouderwets dan bij een Fender. Wat ook opvalt is dat het brugelement iets zachter is dan het nekelement terwijl het nekelement dichter bij de snaren staat. Dit is echter iets dat veel Fender-jazzbassen ook hebben.
Om de bas in de praktijk te testen heb ik ‘m meteen even meegenomen naar een optreden met een funk/disco-coverband. Hij mengde heel goed in het totaalgeluid maar bleef tegelijkertijd nog goed hoorbaar, ik had alleen het idee dat hij in het laag (met name de lage E-snaar) soms iets onduidelijker was. Bij slapstukken klonk hij lekker agressief met veel attack maar niet te dun. Om de bassen goed te kunnen vergelijken gebruikte ik tijdens de tweede set mijn begin jaren ’70-Fender. Deze klinkt ook zeer goed maar toch heel anders. Het laat zich een beetje moeilijk omschrijven maar de Fender klinkt iets droger en meer vintage terwijl de Lakland iets agressiever is en zich beter in het geheel mengt. De Fender ligt er als het ware meer ‘bovenop’ en Lakland ligt er meer ‘in’. Het heeft allebei iets en uiteindelijk is het natuurlijk een kwestie van smaak. Ook heb ik even wat opnames gemaakt met de Lakland en daarbij kwam hij ook heel goed uit de verf. Hij prikte goed door de mix heen.
Conclusie
Eigenlijk valt er weinig negatiefs te zeggen over deze bas: hij klinkt lekker en speelt zeer fijn, wat wil je nog meer? Het is gewoon een prima jazzbas die heel erg goed is afgewerkt. Voor ongeveer honderd euro minder koop je een Lakland Joe Osborn jazzbas. Deze heb ik ook even geprobeerd en klinkt ook zeer goed, maar net iets anders. Lakland maakt zeer degelijke bassen en als ze op deze manier door gaan zullen ze zeker nog groeien qua populariteit. De Darryl Jones-bas zit ongeveer in dezelfde prijscategorie als een nieuwe Fender Standard USA-jazzbas en daar doet hij zeker niet voor onder. Als je een nieuwe jazzbas wil kopen ga dan naast Fender ook een keer een Lakland proberen. Beide zijn goede bassen met ieder hun eigen karakter.
Lakland Skyline Darryl Jones Signature
Hals: maple met rosewood toets met block inlays, 21 frets
Body: swamp ash
Elementen: Lakland
Elektronica: passief, volume/volume/toon
Stemknoppen: Hipshot Lisc. Ultra-Lite’s
Brug: Lakland Dual Design
Extra’s: ook vijfsnarig, niet linkshandig
Opties: J-Retro ingebouwde voorversterker
