In het verslag van de Musikmesse in Frankfurt in 2008 schreven we al over de opleving van steeds meer historische merken, zoals Eko en Kay. We waren vooral onder de indruk van het laatstgenoemde merk en toen we hoorde dat er een vertegenwoordiger voor ons land was aangesteld, grepen we meteen de telefoon om een testexemplaar te bemachtigen.

Trek je smoking aan
Bij importeur JIC in Apeldoorn zijn zojuist drie nieuwe Kay-bassen binnengekomen en De Bassist mag er eentje uitkiezen. Natuurlijk klinken ze allemaal vrijwel hetzelfde, maar het oog wil ook wat. Het begint dus al meteen moeilijk. Opgesteld staan drie chique, met kunstleder beklede koffers. Ze zijn stijlvol crème met bruin en op de bovenzijde is het Kay-logo gedrukt. De binnenkant is bekleed met zeer fijn donkerrood pluche. De eerste koffer bevat een geheel zwarte Kay met witte kunststof plaatjes rondom element en knoppen. Deze bas is mooi voor een fifties band. Trek je smoking aan, zet een dikke hoornen bril à la Buddy Holly op, doe deze bas om en je bent klaar. De tweede koffer bevat een ‘blonde’ bas. De tekening van het hout van deze bas is haast driedimensionaal. De kunststof plaatjes hebben een soort tijgerstreep en de achterkant van de body is sunburst gelakt. Kay heeft oog voor detail. We kiezen uiteindelijk voor de derde optie: de Honey Sunburst. De rood-naar-oranje sunburst doet denken aan sommige akoestische Gibsons als de Hummingbird, en de kleur combineert erg mooi met de kunststof plaatjes die ook bij dit exemplaar een tijgerstreep hebben.


Jazzbak
Qua grootte en dikte, zo’n acht centimeter, is de bas te vergelijken met wat gitaristen een Jazzbak zouden noemen. Denk aan een dikke Gretsch of een Gibson ES295 en je weet wat we bedoelen. De geheel esdoorn body is hol en bevat twee balken over de gehele lengte van de bas, om feedback tegen te gaan. De achterzijde is gewelfd, maar de voorzijde is geheel vlak en zonder f-gaten. De bas heeft één cutaway. De sunburst bevat veel rood en de tijgerstreep in het hout is goed zichtbaar. Anno 2008 zouden dat opgedrukte strepen, oftewel ‘photo flame’-strepen, kunnen zijn, maar ze zijn in ieder geval mooi om te zien. De voor- en achterzijde van de body zijn gebonden en de crème binding bevat twee dunne zwarte streepjes.
Op de body zien we twee tijgerstreep-plaatjes. Het ene is ovaal, zit op een paar centimeter van de hals en bevat een zogenaamd lipstick-element, dat nog een stukje smaller is dan die van een Danelectro. Het andere is banaanvormig en bevat een stevig aanvoelende tweestandenschakelaar en twee grote crèmekleurige plastic ‘cupcake’-knoppen voor volume en toon. De jack-ingang zit aan de zijkant van de body. Het is een holle bas, dus met een los staartstuk, een exacte kopie van de bassen uit de Höfner Contemporary-serie. Net als de Kay worden deze in China gebouwd en het zou zomaar dezelfde fabriek kunnen zijn die deze bassen maakt. De Bassist was erg te spreken over de Chinese Höfners, dus dit belooft veel goeds.


Mooi afgewerkt
Een andere overeenkomst met Höfner is de brug. We zien een palissander brug met verschuif- en verplaatsbare metalen zadels. Geheel volgens de normen van de 50’s en 60’s heeft de bas flatwound snaren. Ze zijn verankerd in het staartstuk en lopen via de brug over het enkele element richting de hals. Wat opvalt is dat de afstand tussen de snaren bij de brug zeer smal is, al zit het allemaal niet zo dicht op elkaar als bij een Höfner. Met spelen is dit toch even wennen. De gelijmde hals is eveneens van esdoorn, met een ongebonden, maar mooi getekende palissander toets. Deze bevat 20 zeer dunne frets en kleine ronde positiestippen. De mensuurlengte is een wat ongebruikelijke 31”, dus tussen shortscale en mediumscale in.
Via de crèmekleurige topkam komen de snaren bij de kop. De historisch correcte stemknoppen zijn twee om twee geplaatst en worden geleverd door Wilkinson. De zwarte kop bevat enkele bijzondere elementen. Allereerst is daar de afdekplaat van de halspen. Deze bevat de handtekening van Roger Fritz van The Fritz Brothers, waarover meer in het achtergrondverhaal. Achterop de kop zien we een stijlvol geschroefd driehoekig plaatje met onder meer het serienummer en Kay-logo. Voorop zien we een groot stuk doorzichtig plastic met een 3D-logo. In het echt zeer stijlvol en ‘vintage’, maar op de foto komt het wat kitscherig over. Op de kop zien we ook de enige oneffenheid van de bas: de schroef in de onderste punt van het logo heeft de laklaag een klein beetje beschadigd, maar dit is ongetwijfeld exemplarisch. Verder valt er op de afwerking van de bas niets af te dingen. De frets zijn mooi afgevlakt, de lak is keurig en diep en alle hardware voelt zeer stevig aan. Deze in China gebouwde bas is een zeer mooi afgewerkt instrument.


Chicago Blues
‘It’s held like a guitar, played like a guitar, but sounds like a big upright double bass. Dé bas voor de jazzy Chicago-blues.’ Dit zijn de woorden waarmee Kay de bas vroeger aanprees en net als de bas is deze slogan afgestoft en opnieuw in de folder gezet. Normaal zou het instrument als een basgitaar klinken, maar als je wat zachter aanslaat en je de schakelaar omklapt, wordt alles anders. In de tweede stand worden de hoge tonen namelijk weggefilterd voor een authentiek contrabasgeluid. We zijn benieuwd. Akoestisch klinkt de bas enigszins als de eerder genoemde Höfners. Mede door de flatwound snaren is de toon droog en kort. Flea-fans, nu-metal-shredders en tappers hebben waarschijnlijk al begrepen dat dit niet de juiste keuze voor hen is. De bas is prettig licht, hangt lekker in balans en met de korte snaarlengte is het niet moeilijk om je thuis te voelen op het instrument.


Sound
We pluggen de bas in op onze vaste testcombo: een moderne Vox T25 met een prettig warme sound. We beginnen met de tweestandenschakelaar naar beneden, de normale stand. Het geluid van de bas is clean, vol, maar enigszins dozig. Qua geluid doet de bas enigszins denken aan halfholle bassen als de Guild Starfire en Gibson EB2 met het halselement open. Het is duidelijk iets Höfner-achtigs, maar door de grote, dikke body is het geluid voller en breder. De bas nodigt wel uit om snelle loopjes te spelen, maar lange tonen kunnen door de prima sustain ook gewoon worden gespeeld. Dicht bij de versterker hoor je een lichte ruis, maar dat is niet verontrustend en zelfs logisch voor een enkelspoelselement. Deze zijn wat gevoeliger voor straling van computerbeeldschermen, basversterkers en tl-verlichting. Als de snaren stevig aangeslagen worden, lijk je in de verte een grommetje te horen, dat door een set roundwound snaren zeker versterkt zal worden. Maar voor de sound van deze bas moet je gewoon met flatwounds spelen.
Met een stevige ‘klonk’ zetten we de schakelaar om en het valt direct op dat de ruis is verdwenen. We slaan de open E aan en… stoppen direct! De glazen staan namelijk te schudden in de keukenkastjes, de katten duiken weg onder de bank en de cd’s trillen uit hun doosjes. Uit dat smalle chromen lipstick-elementje komt een enorm vet geluid! Het is niet direct met een contrabas te vergelijken, maar dit is een van de vetste bassen die we de laatste jaren gehoord hebben. Het hoge en heldere is weg, de klank van het hout is enigszins verdwenen, maar we hebben een fantastisch vet geluid terug, zonder dat het al te zompig wordt. De Duck Dunn-soulloopjes schieten meteen uit onze vingers. In de repetitieruimte proberen we de bas door een dikke buizenbak en het zal je niet verbazen dat dit een mooie combinatie is. Achter een akoestische gitaar vult de Kay alles goed op. Verwacht geen Fender-grom of -knor, ook niet de korte droge sound van een Höfner, verwacht zeker geen moderne actieve hifi-sounds, maar een (h)eerlijk ouderwets geluid.


Buddy Holly
De Kay Pro is zeker geen veelzijdige bas, maar dat hadden we ook niet verwacht. Het is een bas met een duidelijke missie: zorgen voor vette, contrabasachtige sounds in een bluesband. En dat doet deze bas goed. Voor een moderne pop- of rockband is dit niet de eerste keus, maar hij kan daarin toch bruikbaar zijn. Bij akoestische optredens en in soulbands, oldiesbands, rockabillytrio’s, jazz bigbands en misschien zelfs in heavy rockbands kan deze bas prima meedoen. Ga je op de Amy Winehouse of Duffy-tour, dan is deze bas zelfs verplicht! Het zal waarschijnlijk niet je meest bespeelde bas worden, maar voor de prijs is deze zeker leuk om erbij te hebben. Het uiterlijk, vooral van de zwarte, brengt je meteen terug naar het Amerika van de jaren vijftig en zestig. Jukeboxen, Cadillacs, hoornen brillen en Buddy Holly.
Overtuigd? Rij dan even via de Suit Supply en trakteer jezelf behalve op deze bas ook op een mooi krijtstreeppak en zwart hoedje.


Kay Vintage Reissue Pro Bass
Kleur: Honey Sunburst
Lak: polyester
Body: esdoorn
Nek: esdoorn
Toets: palissander
Frets: 20, smal
Pick-up: 1 ‘lipstick’
Potmeters/schakelaars: volume, toon, tweestanden-elementschakelaar
Brug: palissander met los staartstuk
Hardware: chroom
Slagplaat: tijgerstreep, kunststof
Mensuurlengte: 31”
Breedte bij topkam:
Extra’s: de Pro Bass wordt geleverd met een luxe koffer

www.kayguitar.com - www.jic.nl