Wie bij Gothic alleen denkt aan traditioneel zwart en (bloed)rood, moet verder kijken. ESH is een van de Duitse edelbasmerken waar men het aandurft om een instrument uit te brengen dat behoorlijk anders is. Men heeft de volkomen waanzinnige ‘Poseidon’ standaard in het assortiment, desgewenst in ‘lavakleur’. Wat dan betekent dat, door het aszwart heen, gloeiend rode lava opborrelt. Gooi maar eens een bakje caustic soda op je basje … ESH werkt meestal met ‘kleine’ gitaarbouwers, en produceert dan vervolgens zo’n ontwerp in het groot. De bass-du-jour is een remake van een al eerder door Jochen Imhof van Sign Guitars ontworpen instrument. Het gereedschap, tamelijk agressief ‘The Stinger’ gedoopt, is met zijn krijtwitte wrakhout-uitstraling absoluut een eyecatcher. Is dit dan de ultieme bas voor Silas, de albinomonnik uit de Da Vinci Code? Remus Aussen neemt ’m mee de nacht in.

ESH werkt bepaald niet met wrakhout. Het eerste gevoel is dan ook wat ze in Engelssprekende landen ‘sturdy’ noemen: een stevig, behoorlijk zwaar, ‘stijf’ instrument. Hij hangt goed in balans. De matgelakte hals voelt prettig en stevig aan, de stemmechanieken voelen goed. Aan de kop zit een eigenaardig stuk roestvrij staal, dat de bas overigens een behoorlijk chique uitstraling geeft. En - als ik naar de gebutste koppen van zowat AL mijn bassen kijk (hoge podia in kroegjes met lage plafonds) - nog functioneel ook. Al sla ik er bij een spontane draadloze 360-gradendraai wel in één keer een gitarist en een zangeres mee buiten westen. De zangeres van mijn coverbandje was trouwens wel meteen verliefd op het instrument vanwege de bijzondere kleur en aansprekende vorm. De fraaie brug, de stemmechanieken en de potmeterknoppen zijn allemaal in een goed passend antraciet uitgevoerd. Vanzelfsprekend van Schaller, want die fabriek ligt drie kilometer bij het ESH-atelier vandaan! Sowieso ademt de bas kwaliteit. Niks bungelt, knarst of rammelt, en het fretwerk is perfect. Ook binnenin is deze bas een toonbeeld van ordentelijkheid. Echt top: vijf minipots om per snaar het volume van het piëzo-element af te stellen. En één voor de master. Raar minpuntje: de afdekplaat boven de toonregeling is voorzien van schroeven met helicols, zoals het (stokpaardje!) hoort. Al schroef je deze zelden open. Dus waarom dan twee gewone houtschroefjes (ik geef ze vier keer, dan draaien ze door) voor het batterij-compartiment? Maar, als totaal: een perfect afgewerkte bas, gebouwd van goed materiaal, met prima hardware. Ook de nerf van de gelamineerde hals verraadt een kritische blik van de bouwer. Hier is niet het eerste het beste stuk ahorn gepakt; er is gezocht, en bij het zagen is niet gekeken hoeveel halzen er uit één stuk konden, er is gekozen voor het volgen van de nerf. Hulde!


Onversterkt en met draadje
Aangezien een licht afgesteld instrument blijkbaar beter verkoopt (en een rammel ook vaak wel lekker is), stond ook dit instrument voor mijn speelstijl iets te laag afgesteld. Ik heb de brugzadels dan ook wat omhooggedraaid en ... daar was de toon, zonder gerammel. Je voelt altijd meteen of een instrument er zin in heeft; deze bas resoneert over de hele lengte, en je voelt de toon dus tot in je borstkas. Aangesloten op een klein combo ‘staat’ de toon beslist. Echt een Duitse bas. Enig gerommel met de elementschakelaar, de toon- en volumepot en de ‘ESH-TRONIC-schakelaar’ brengt me toch richting de gebruiksaanwijzing. Een en ander spreekt niet vanzelf, maar de geluidsverschillen maken duidelijk dat er drie standen zijn voor de EMG’s en vier standen voor combinaties van de piëzo’s en de EMG’s. Het piëzo-element klinkt nadrukkelijk anders, maar verder zijn er geen enorme verschillen tussen de standen. Eigenlijk is er vooral meer of minder dominant laag, midden en hoog, en in sommige standen iets meer ‘piano-toon’. De waarde hiervan manifesteert zich pas op het podium. Zijn deze subtiele verschillen in de praktijk nuttig?


Live in ’t licht, de conclusie
Live komen de schakelmogelijkheden van deze bas goed tot hun recht. De subtiele verschillen geven net dat beetje meer of minder, en je kunt goed bepalen waar je in de mix wilt staan. Komt ie er doorheen? Ja, beslist. Sta ik dicht bij m’n toren, dan regeert deze Stinger absoluut. Sta ik een meter of zeven, acht verderop, dan voegt de toon zich, meer dan ik gewend ben van andere bassen, in het bandgeluid. Het bijschakelen van de piëzo’s geeft dan wat meer lucht, en - ineens is daar de pianotoon, en die zorgt net voor dat beetje meer massa. Dus, wat zou ik met deze bas doen? Ik denk dat deze bas inderdaad een uitstekende ‘ondersteuner’ is van grof gitaargeweld, goed op z’n plek in een behoorlijk heavy gezelschap. Al is hij door de J-elementen ook op andere plaatsen beslist goed bruikbaar. Een slapsolo met piëzo’s aan zorgde overigens beslist voor wat ‘eyebrows’. Duur? Met een prijs van € 1900,- is dit geen goedkope jongen, en de concurrentie is behoorlijk. Maar, met de perfecte materialen, de afwerking en de subtiele, tonale mogelijkheden is de prijs absoluut gerechtvaardigd.


ESH ‘The Stinger’ Classic 5
Mechanieken: Schaller M5 type 2000
Brug: Schaller Ruthenium 2000, gemodificeerd met piëzo-elementen
Pick-ups en pre-amp: EMG active J-set
Hals: drie lagen Amerikaans esdoorn gelamineerd met twee lagen walnoot
Mensuur: 34”
Body: moeras-essen (‘swamp ash’)
Toets: palissander
Frets: medium jumbo
Kleur: blasted anti-white
String spacing: 15.5 mm (brug)
Toonregeling: elementschakelaar (hals/brug/beide), volume, toonregeling/hoog-af, vierstanden-‘ESH-Tronic-schakelaar’: bypass, EMG’s, piëzo’s, beide
Levensduur batterij (opgegeven): 3000 uur.

www.esh-bass.com