Wie Jack Bruce was bij het verschijnen van zijn debuutalbum Song For A Tailor in 1969 al internationaal bekend. Op dat moment waren er al drie albums verschenen van Cream, zijn trio met Ginger Baker en Eric Clapton. Allereerst Fresh Cream, vervolgens Disraeli Gears en tot slot het derde album Wheels Of Fire. Dit laatste album stond zelfs bovenaan de hitlijsten in Engeland en Amerika. Jack Bruce als componist, basgitarist en zanger is voor velen een grote bron van inspiratie geweest en is dat waarschijnlijk nog steeds. Hij bracht op een heel andere manier dan bijvoorbeeld Paul McCartney de basgitaar op de voorgrond. Stevige pompende, groovy baslijnen met daarover zijn rauwe stemgeluid. Rock met allure!

Wat Reden genoeg voor Alfred Music Publishing om ons in de gelegenheid te stellen van deze drie Cream-albums en zijn eerste soloalbum de belangrijkste stukken in detail te bestuderen. Behalve I’m So Glad staan overigens alleen maar composities van Jack Bruce zelf in het boek. Alleen al de baspartijen zijn meer dan de moeite waard door te spelen. Als je dan ook nog de ambitie hebt te gaan zingen terwijl je bas speelt is dit helemaal goed oefenmateriaal. Ik zou dan wel adviseren het boek chronologisch door te werken. Dus beginnen met I Feel Free, I’m So Glad en N.S.U., vóórdat je verder gaat met de latere stukken. Je ziet heel duidelijk hoe hij zelf ook ontwikkelde; in eerste instantie zingt Bruce tussen de baslijnen in en pas later wordt hij steeds onafhankelijker. Dan zie/ hoor je hoe hij ook melodie en baslijn dwars door elkaar kan laten lopen, zowel ritmisch als melodisch. De baslijnen zelf zijn in het begin ook wat eenvoudiger. Toonsoorten als E met veel losse snaren of C, en hoofdzakelijk in vierkwarts maat. Dat wordt verderop in zijn carrière, en dus ook af en toe in dit boek, wel anders: maatwisselingen van 4/4 naar ¾ of zomaar een 5/4 of 5/8 tussendoor en de toonsoorten gaan via G, G mineur en D naar zelfs Des.

Dus Over de volgorde is duidelijk niet erg lang nagedacht. Niet chronologisch en ook niet opklimmend in moeilijkheidsgraad. Nee, gewoon op alfabet. Ach, daar is ook wat voor te zeggen: makkelijk zoeken op titel. Bij het oefenen met dit boek zou ik zoals gezegd de chronologie als leidraad nemen, van eenvoudige blues tot bijna psychedelische rock.