Wie? Het spreekt natuurlijk voor zich dat er een boek als dit verschijnt met een verzameling te gekke baspartijen van Marcus Miller. Al op zijn 17e te horen op de LP Big City van Lenny White, en inmiddels niet alleen toonaangevend basgitarist maar naast meervoudig Grammy-winnaar (1991, 2000 en 2001) ook multi-instrumentalist, componist en producer met een discografie van maar liefst 578 titels. Soms zou je willen dat de basklarinet-partijen ook uitgeschreven waren. En in dat geval had de weergaloze Mini-Moog baslijn van Funkin’ For Jamaica op Tom Brown’s Love Aproach uit 1980 ook niet mogen ontbreken. Hele arrangementen van door hem geproduceerde en vaak ook grotendeels gespeelde lp’s en cd’s zijn ook zeker een nadere bestudering waard zoals zijn werk met Miles Davis in de tweede helft van de jaren ‘80, of Chicago Song op Sanborn’s A Change Of Heart. Hier speelt Miller toetsen, basgitaar en slaggitaar. In dit arrangement valt alles zó meesterlijk op zijn plek; de drie partijen vullen elkaar volledig aan. Maar laat ik mij nu beperken tot wat er allemaal wel in dit boek is vastgelegd.

Wat? De lijst met titels is al om van te smullen. Drieëntwintig stukken uit verschillende tijden. Van Rio Funk met Lee Ritenour (1979) en Mountain Dance met Dave Grusin (1980) via Run For Cover van David Sanborn (1984) en Maputo met Bob James (1986) naar Tutu en Big Time van Miles Davis (1986/1989). Daarnaast ook veel werk van zijn eigen cd’s. Could It Be You van Suddenly tot en met Blast, Strum en What Is Hip van de in Europa uitgebrachte plaat Free (2007). Deze kwam een jaar later ook in de States uit met de titel Marcus. Meesterlijke stukken als Rampage, Ethiopia en Bruce Lee (1992, 1995 en 2005) die daar tussenin zitten staan ook noot voor noot uitgeschreven. Het is dan ook een lijvig werkje met 255 pagina’s.

Hoe? Alle stukken zijn vrijwel zonder herhalingen genoteerd. Onterecht natuurlijk, want juist bij iemand als Miller is het monnikenwerk dat hiervoor nodig is zeer de moeite waard; om juist wél de tweede, derde en vierde keer dat iets voorbij komt te kijken en te luisteren naar die kleine variaties of nieuwe versieringen. De gebruikte technieken, en dat zijn er nogal wat in dit geval, worden verder niet uitgelegd of toegelicht. Om dit boek zinvol door te gaan spelen mag je dan ook wel aardig wat in huis hebben. Beloon jezelf nadat je een paar maanden aan een bepaalde techniek hebt gewerkt met één van deze stukken of laat je je niet gehinderd door enige kennis van zaken inspireren door de bron. Kies zelf maar en geniet van dit meesterwerk. Tot slot Marcus Miller over zijn werk met Miles Davis: ‘Hij nam geen genoegen met middelmatigheid. Dit hielp mij mijn eigen stijl te ontwikkelen. Ik leerde van hem dat je eerlijk moet zijn over wie je bent en wat je doet. Als je je daaraan houdt heb je nooit problemen.’