Wie
Ruim veertig jaar geleden besloot Francis Rocco Prestia op verzoek van Emilio Castillo in plaats van gitaar toch maar basgitaar te gaan spelen in Castillo’s bandje. Zo werd hij bassist van de inmiddels legendarische band Tower Of Power. Hij had niet kunnen bevroeden dat hij met die beslissing een trendsetter, inspirator, vernieuwer, legende en ‘master of fingerstyle funk’ met een onmiskenbaar eigen geluid zou worden. Hijzelf is zeer bescheiden en geeft aan beïnvloed te zijn door Motown (James Jamerson), James Brown (Bootsy Collins) en Memphis (Donald ‘Duck’ Dunn). Maar vraag het aan de groten en Rocco was hun inspiratie. John Patitucci, Nathan East, Jaco Pastorius: ze lopen allemaal weg met Prestia.

Wat
Vijftien baslijnen gespeeld door Francis Rocco Prestia in voor het grootste deel groovy songs van Tower Of Power, uitgeschreven in notenschrift en tablatuur en vergezeld door de melodie en tekst. Een waar monnikenwerk om deze overvolle zestienden-lijnen allemaal uit te schrijven. Het eerste wat mij opviel was dat er relatief weinig ghostnotes in het boek voorkomen, terwijl deze juist het handelsmerk van Rocco’s speelstijl zijn. Bij nadere bestudering blijkt dat ervoor gekozen is juist te laten zien waar de ghostnote ‘gespeeld’ wordt. Door deze notatie is inderdaad duidelijk te zien welke noot gespeeld wordt; of hij daarbij ook afgedempt moet worden is minder duidelijk. Als je de opnames niet goed kent zal het niet mee vallen te klinken als het origineel. Vrijwel alle noten worden door Rocco vrij kort en afgedempt gespeeld, maar dit wordt in dit boek niet behandeld. Zeven van de vijftien stukken worden uitgebreid behandeld op de video Fingerstyle Funk uit 1993. Voor een aantal bassisten zal het zeker geen overbodige luxe zijn deze nog eens onder het stof vandaan te halen. De speciale speeltechniek van Rocco is niet eenvoudig te kopiëren, zeker niet door alleen het notenschrift te bekijken. Met de cd’s erbij en het nodige doorzettingsvermogen kom je overigens wel een heel eind. Voor je het weet heb je een swingende avond achter de rug: heerlijk materiaal om eens door te spelen.

Hoe
De verzameling is inspirerend; veel funky hits staan helemaal uitgeschreven zoals Credit, So Much Oil In The Ground, Soul With A Capital S, Down To The Nightclub en natuurlijk What Is Hip. Maar ook de tearjerker You’re Still A Young Man en het wat rustigere So Very Hard To Go ontbreken niet. In het door Rocco geschreven voorwoord krijg je een aardig beeld van de man achter de bas: optimistisch, warm en bescheiden. Neem na het bestuderen van al deze baslijnen de woorden van Rocco ter harte voor het vervolgtraject: ‘A lot of guys tell me “I know all your licks”. And I’ll tell them: “That’s nice, now learn your own!”’