Door wie?
Wie heeft er nu nooit kennisgemaakt met de muzikale escapades van Gary Willis? Was het niet bij Wayne Shorter, Hubert Laws, Robben Ford, Wayne Johnson of Allan Holdsworth, dan wel bij Tribal Tech, de groep van Willis en Scott Henderson gedurende ruim vijftien jaar, of op een van zijn soloalbums. Gary Willis bezit een geweldig harmonisch overzicht. In stukken als The Necessary Blonde (Tribal Tech), Very Early (Holdsworth) of The Everlasting Night (van zijn soloplaat No Sweat) geeft hij de meest complexe harmonieën en harmonische wendingen de vanzelfsprekende lyriek mee van kinderlijk eenvoudige deuntjes.

Voor wie?
Dit is duidelijk geen boek voor de beginner. De eerste paar bladzijden behandelen even snel alle intervallen, drieklanken en septimeakkoorden plus omkeringen. Gary Willis gaat er vanuit dat je dit allemaal al weet; ook hoe akkoordsymbolen en -opeenvolgingen werken acht hij bekend. Ben je hier nog niet zo lang mee bezig, dan geeft hij je een hoop tips hoe hieraan te werken. Ook gevorderde spelers raad ik aan deze eerste arpeggio-oefeningen eens zorgvuldig te spelen. Ze geven een goed basisoverzicht om vervolgens Willis’ ‘Linear Approach’ te doorgronden. Alle oefeningen zijn waar nodig steeds naast de viersnaarversie ook voor vijf- en zessnarige bassen aangepast. Hoewel het meeste materiaal in een jazzcontext is geplaatst, als walking bass-lijn of als solo, geeft Willis een breder kader aan. ‘In vrijwel elke muziekstijl zul je op een gegeven moment zelf een lijn moeten bedenken. Hopelijk geeft dit boek je het harmonisch overzicht op de hals deze makkelijk te kunnen spelen.’

Wat?
Het gaat hier niet over het spelen van akkoorden in samenklanken op de basgitaar maar over het creëren van een overzicht van de toets, zodat je tijdens het spelen als het ware de akkoorden op de toets leert zien liggen. In het hoofdstuk The Linear Approach is de basis steeds het arpeggio. Al spelend worden deze akkoordbrekingen aangevuld met steeds meer doorgangsnoten en alle mogelijke akkoorduitbreidingen, en hoeven de grondtonen niet steeds gespeeld te worden. Tot hier speelt alles zich af tussen de eerste vijf frets. In Hand Positions gaat hij in op consequent positiespel. Met ofwel de tweede of de vierde vinger op de grondtoon bouwt Willis het overzicht geleidelijk op over de rest van de hals. Ook de akkoorden worden gaandeweg wat lastiger. Choosing A Key Center behandelt de samenhang van de verschillende akkoorden in de toonsoort. Zelfs bij verandering van toonsoort kan soms dezelfde positie gehandhaafd blijven. Als laatste behandelt Willis toonsoortveranderingen met de daarvoor noodzakelijke positiewisselingen. Alles komt samen in de door Willis gespeelde begeleiding van Inner Urge (Joe Henderson), overigens het enige liedje van de 99 op de bijgeleverde cd die hij daadwerkelijk op basgitaar speelt.

Kortom?
Een zeer de moeite waard boek voor de wat gevorderde basgitarist. Het is alweer tien jaar oud, maar is nu eindelijk makkelijk leverbaar bij ons. De leeftijd van de methode merk je alleen aan de oefen-cd: geen basgitaar, gitaar of drums maar een midi-file afgespeeld met standaardgeluiden uit 1997. Verder is Fingerboard Harmony For Bass zorgvuldig en samenhangend opgebouwd. Je komt er niet met alleen noten lezen of naspelen, maar moet regelmatig zelf aanvullen, verzinnen en concepten doorzetten. Na het doorwerken van dit boek is je harmonisch inzicht, ook op de toets van je bas, echt verbeterd.