Door wie?
Als iemand de moeite neemt een boek samen te stellen met 55 funk- en R&B-riffs in noten en tab met bijbehorende cd, ga ik uit van de beste bedoelingen. De schrijver van dit basboek blijkt toetsenist/gitarist van de formatie The Super Groovers, dus ik word nieuwsgierig. Want toetsenisten als George Duke en Herbie Hancock of een gitarist als John Scofield, hebben een fenomenaal inzicht in goedklinkende, lekker liggende baslijnen. Maar wat maken die Super Groovers een saaie muziek! Hun slaapverwekkende ‘jazz funk latin cocktail with a 60’s and 70’s flavour’ bevat louter geprogrammeerde baspartijen. Soms best bassistisch gedacht, maar beslist geen basgitaar. Toch publiceerde Gordon al veertien lesboeken: voor toetsen en gitaar, maar ook voor bas en blazers. Die man lijkt wel verstand te hebben van alle instrumenten, en dan kan hij dus ook nog lesmethodes schrijven...

Voor wie?
Dit boek is bedoeld om basspeeltechniek te helpen verbeteren met een brede verzameling funkriffs en -grooves. De inleiding beschrijft de opbouw: van eenvoudig naar steeds moeilijker en steeds meer syncopisch. Gordon vertelt ook dat live spelen de beste leerschool is: spelen met andere muzikanten is het leerzaamst. Direct daarna komen volgens hem boeken als dit.

Wat? Gordon legt uit wat funk eigenlijk is, het lijkt Wikipedia wel. Dan volgen een lijst bands en een enkele studietips, vervolgens de riffs. De eerste zes bestaan uit achtsten en zijn goed speelbaar. Het lijkt wel of de tabs door de computer zijn gemaakt en niet gecheckt, want ze tonen onnodige sprongen. Overigens klopt de beloofde opbouw niet, want Riff 1 is al gesyncopeerd en verderop zijn enkele dat niet. Vaak is de baslijn op cd een octaaf te laag, en niets op de cd is op basgitaar gespeeld. Deze riffjesverzameling lijkt geen enkel ‘leerdoel’ te bevatten. Het wordt niet duidelijk wat een bassist hiervan leert. Zo is op de cd vrijwel niet gelet op nootlengte, terwijl de plaatsing van het eind van een noot zeker zo veel funk produceert als het begin ervan. Ook shufflefunk komt niet aan de orde.

Kortom?
Outta Sight maakt een ondoordachte, onvolledige en onverzorgde indruk. Om dit boek te kunnen gebruiken mag je wel een hele goede leraar hebben. Deze zou de volgorde aanpassen, tabs verbeteren, vingerzettingen suggereren, riffs op basgitaar voorspelen, af en toe een shuffle erbij bedenken, jou zelf variaties laten verzinnen, riffs transponeren en titels erbij verzinnen. Met titels als One More Meter, James Brownie, of Jaco Come On kreeg je tenminste iets mee over funkstijlen of -spelers. Nu blijft alle  achtergrond en historie achterwege. ‘By using this book your funk bass playing will definitely improve’, schrijft Gordon. Tuurlijk. Elk uur dat je doorbrengt met je basgitaar en een duidelijk doel voor ogen, geeft je weer meer inzichten. Maar voor die uurtjes zijn betere methodes te verzinnen.