Dat Dean Peer een flageoletten-wizzard is, wordt tijdens het beluisteren van zijn nieuwste (voornamelijk solo-)album duidelijk. Op zijn vijfsnarige fretloze bas tovert hij de fraaiste boventonen tevoorschijn, zowel de ‘natuurlijke’ als de ‘false harmonics’. Peer is dan ook niet voor niets de maker van het boek Bass Harmonics - New Concepts And Techniques, een methode voor het melodisch en harmonisch gebruik van flageoletten. Op Airborne benut Dean Peer het gehele arsenaal aan mogelijkheden, en dan blijkt wel weer eens hoeveel verschillende klankkleuren er met een basgitaar eigenlijk te maken zijn. Mooie muziek levert dat helaas lang niet altijd op, ook Peer lijkt besmet met het ‘kijk-eens-wat-ik-kan-syndroom’. Een enkel mooi klein liedje als Swinney Switch daargelaten, is het wat fraaie composities betreft behelpen met Airborne. Zo voelt dit album meer als een superieure demonstratie-cd bij Peers boek dan als een volwaardig album, en dat is een gemiste kans. Peer focust zich mijns inziens teveel op de technische kant van het geheel. Ook zijn sound lijkt volledig in dienst te staan van de boventonen: veel hoog, metalig en hard geluid, waar juist een fretloze bas zo mooi warm en ‘soulful’ kan klinken. Voor Peer’s drummende maatje Bret Mann geldt eigenlijk hetzelfde: knap, strak en technisch perfect, maar het zegt me niks. Ondanks al deze (flinke) bezwaren is Airborne toch een interessante cd: voor wie het zat is om zich steeds maar in de lagere regionen te begeven biedt dit album een schat aan inspiratie en informatie. Dean Peer toont aan dat een bas een volwaardig solo-instrument is, met een schat aan uitdrukkingsmogelijkheden: hoog zingen, laag grommen, hevig rocken en vet grooven, Peer kan het allemaal. Kortom een matig album, maar dan wel een van een topmusicus die de grenzen van zijn instrument opzoekt en zelfs met enige regelmaat verlegt. Aan u de keus…