Op het artwork van deze cd prijken enkele schilderijen van Mick Karn. Deze zijn al net zo abstract als zijn muziek. Dit is inmiddels al weer het achtste soloalbum van Mick Karn. Hij speelt, net als op zijn vorige twee albums, alle instrumenten zelf. Slechts op een paar nummers wordt hij bijgestaan door drummer/percussionist PeteLocket. Deze cd is een beetje een mengeling van meer basgroove gerichte nummers en filmische sfeernummers. Bij de meer abstracte nummers is de bas wel aanwezig, maar vaak zo vol van wazige effecten dat hij niet meer als zodanig te herkennen is. Gelukkig is het merendeel van de nummers gebouwd rondom Karns basthema’s. De man heeft zo’n eigenzinnige manier van spelen op zijn fretloze bas dat je hem meteen herkent. Zijn baslijnen zijn echter niet de meest toegankelijke. Vaak zijn ze asymmetrisch en atonaal en zitten ze vol met slides en vreemde ritmes. Luister maar eens naar het openingnummer Ashamed To Be a Part of Them. Het nummer T.V. Woo is weer zo’n ouderwets lekker vreemde melodische Karn-groove. Eén van de hoogtepunten van deze cd is Confabulation. Dit nummer bevat enkele lagen bas met ook achterstevoren afgespeelde baslijnen, iets dat Mick Karn al vaker heeft gedaan. Ook zit er een mooi melodisch thema in de bas met een heel apart effect. Deze cd vergt wel een aantal luisterbeurten eer hij helemaal doordringt. Ik vind het samen met Bestial Clusters en The Tooth Mother een van de betere Mick Karn cd’s. Verwacht je echter lekker compacte liedjes of notenpoeperij dan moet je niet bij Mick Karn zijn. Gelukkig maar!