Paul Weller, oftewel The Modfather, wordt gezien als het voorbeeld van en de godfather voor Mod- en Britpopbands als Oasis, Ocean Colour Scene, Stereophonics en natuurlijk onze eigen Moke. De immer goed geklede Brit haalt zelf zijn mosterd ook ergens vandaan en dat is meestal bij bands als The Small Faces, The Who, The Move,Traffic en natuurlijk The Beatles. Sterker nog: Paul begon ooit als bassist van The Jam op een Höfner-vioolbas. Al snel wisselde hij van instrument met Bruce Foxton. Vanaf dat moment was Weller gitarist. Het verhaal hierna kennen we. The Jam scoorde met de combinatie van een felle Rickenbacker-gitaar, een knallende, melodieuze Rickenbacker-bas en pompende drums meer hits dan The Beatles. Weller ontbond de band op haar hoogtepunt en vormde eerst The Style Council en later ging hij solo. Zijn relatie met Jam-leden Bruce Foxton en Rick Buckler kwam niet meer goed... tot nu! Op Wake Up The Nation horen we het prima basgeluid van tourbassist Andy Lewis (Rickenbacker 4004 en 3000, Epiphone Jack Casady), Weller zelf en op twee nummers van Bruce Foxton. Weller en Foxton verloren beide afgelopen jaar een dierbare en zo kwamen ze weer bij elkaar. Het typische Mod/punk-geluid van The Jam komt niet meer terug, maar het is heerlijk om de typische, felle en melodieuze loopjes van Foxton weer te horen. Na Wellers ‘White Album' 22 Dreams is dit weer een heerlijk ouderwets album met een lekkere retrosound en prachtig gesmede songs. Het rockt, het is hier en daar wat psychedelisch en het is altijd weer goed om te zien en horen dat de Brit zich elk album weer weet te vernieuwen, in tegenstelling tot protéges als Ocean Colour Scene.