Lezers van De Bassist kennen David de Marez Oyens als recensent van lesboeken en instrumenten. Naast zijn dagelijkse werk als basgitaardocent aan het conservatorium van Amsterdam speelt hij in allerlei projecten en ik zou vreemd opkijken als daar nog weirdere bands bij zaten dan Pitch White Storm. Four Layers Of Abstraction is het tweede album van de band en volgt op The View and the Tales, wat een betrekkelijk normale jazzrockplaat schijnt te zijn. De vier lagen in de titel van de meest recente cd verwijzen naar de afzonderlijke sessies waarin deze vrije improvisatiemuziek tot stand kwam. Pianist Stormvogel, fluitist Jeroen Pek en geluidskunstenaar Mark Thur gingen in 80 minuten helemaal los en stuurden het resultaat naar de andere bandleden. David de Marez Oyens voegde er thuis op zijn basgitaar ‘laag 3’ aan toe, na drummer Onno Witte en voordat violist Oene van Geel de boel afmaakte. Mooi, zo’n concept, maar hoe klinkt het resultaat? Bij vlagen heel intrigerend en spannend, het moet gezegd worden. Wel had ik te vaak het “Kijk uit! Achter je!”-gevoel: de meeste passages zouden perfect in een horrorfilm passen. Het contrast tussen de vage, spacy elektronische piep- en kraakgeluiden met de elektrische klank van een basgitaar en de akoestische piano en viool geeft wel een hoop diepte aan de soundscapes. Als muziek om lekker naar te luisteren vraagt Pitch White Storm iets te veel geduld. Maar als spannend en vernieuwend muzikaal experiment is het geslaagd en als muzikale trip ook - daar heb je echt niet van die ongezonde drugs voor nodig.