Hij heeft er vele jaren op zitten broeden, maar eind 2009 was het eindelijk zover: het solodebuut van Wyzard, de sympathieke snarenhameraar van Mother’s Finest. Deze meester van de groove zorgt al zo’n dertig jaar voor het fundament bij deze band. Destijds viel de band op door de mengeling van (zwarte) funk en (blanke) hardrock. In deze stijl was Wyzard een pionier op de bas. Naar voorbeeld van Larry Graham hamerde hij er lustig op los, een speelstijl die in de heavy rock tot dan niet erg gebruikelijk was. Wyzard omschrijft zijn speelstijl zelf als ‘thumbing’. Deze verschilt van de slaptechniek, doordat er dicht bij de brug in plaats van de hals wordt aangeslagen. Op Primal Incantation ontpopt Wyzard zich behalve als snoeiharde groovemaster op de bas ook als componist/zanger/producer en multi-instrumentalist. Op slagwerk wordt hij bijgestaan door zijn broer Harold. Liefhebbers van de funkrock van MF komen ruimschoots aan hun trekken. Wyzard blijft compositorisch dicht bij het repertoire dat hij daar al dertig jaar speelt. Soms gaat hij een stapje verder met Rammstein-achtige gitaarriffs (Obey), soms neemt hij wat gas terug met lichtvoetiger materiaal (Inkline, Expanded) en blues georiënteerde songs (Get What You Deserve, Blind Faith). Wat te waarderen valt, is dat Wyzard niet vervalt in oeverloos uitgesponnen basthema’s, maar zijn spel ook hier in dienst stelt van ‘het liedje’. Daardoor is Primal Incantation een zeer beluisterbare cd geworden, waar de basgitaar eigenlijk nauwelijks in de schijnwerpers staat. We moeten wachten tot de instrumentale en laatste track van het album (Art Complex) voordat Wyzard zichzelf en daarmee de luisteraar een feature op bas gunt. Daar wordt op een Afrikaans thema de gehamerde groove smaakvol afgewisseld met melodieuze fingerstyle solopassages.