Afwisseling troef op saxofonist Tom Beeks derde album en tweede studioalbum. Op Big Time – de negenmans band heet zo en de plaat ook – staan blije niets-aan-de-handnummers, heftige jazz en mooie ballades. Saxofonist Tom Beek brengt composities in van zichzelf en zijn medebandleden en sprokkelt er verder materiaal van Stephen Sondheim, Stevie Wonder, Herbie Hancock en Don Grolnick bij. Hij heeft er een hoop blazers bijgehaald: naast Beeks saxen horen we twee trompetten/bugels, een trombone en een baritonsax/basklarinet. Zeker in de meer gedragen stukken klinken de blazers trouwens niet altijd even zuiver. Niks mee te maken dat het jazz is. Het bigbandachtige geluid van de cd wordt soms funky, maar vaker een beetje al te gelikt door de elektrische ritmesectie. De bassist van deze band is Udo Pannekeet. Samen met drummer Marcel Serierse is hij ook verantwoordelijk voor de fijne heldere mix. Pannekeet speelt geen bassolo’s op deze cd, maar is behoorlijk aanwezig. Zijn gefrette en fretloze zessnarige Piet Visser-bassen lijken wel beter te klinken dan op de cd’s van Pannekeets eigen band The Pitch Pine Project: net zo duidelijk, maar een stukje vetter. Het is vooral zijn benadering in het begeleiden die inspirerend is voor bassisten. Luister bijvoorbeeld eens naar de vloeiende loopjes in de intro van de ballade Still Time. Daar kronkelt hij het ene moment mooi om de melodielijnen heen en schakelt daarna terug naar een solide begeleiding. Druk bassen is toegestaan, als je het weet te doseren. Houd je van funky jazz met blazers, dan is dit een leuke cd met bovendien sterk baswerk.