Hij is er totaal de man niet naar om op de voorgrond te treden. Zoals zoveel bassisten. Toch leverde Willem Terhorst, al een slordige 35 jaar een van de rockfundamenten van de Achterhoekse trots Normaal, deze zomer een heus soloalbum af. Een cd die er vooral kwam op veler verzoek van de fans. Normaal-pianist Roel Spanjers, die als veelgevraagd studiomuzikant toch aardig wat bassisten tegen het lijf loopt, sprak in een interview al eens lovende woorden over ‘Wimken van Diene’, zoals de bijnaam van de bassist luidt. ‘In het verleden kruisten vele zogenaamde superbassisten mijn pad. Vaak van die opdringerige types. Ze zouden allemaal eens een “meesterklasje” moeten volgen bij Wimken van D.’ Spanjers wil er maar mee zeggen, dat het beslist geen kwaad kan als bassisten in dienst spelen van de muziek. Hij zegt het nog net niet hardop, maar anders hadden ze maar gitarist moeten worden… Misschien is het wel daarom dat Terhorsts soloalbum vooral een liedjes-cd is geworden. Met nummers die hij zelf in de eerste plaats mooi vindt, geïnspireerd op zijn grote muzikale helden. En met het oog op Terhorsts plaats binnen Normaal is het misschien zelfs wel meer een gitaar- dan een bas-cd geworden. Niet helemaal verwonderlijk overigens, aangezien Normaal-gitarist Jan Wilm Tolkamp niet alleen tekende voor de productie van de cd, maar bovendien muzikaal een stevige vinger in de pap had. Maar gitaar- of bas-cd, dat zal Terhorst allemaal een zorg zijn. Hij presteert nu eenmaal het best in de schaduw van anderen. Voor hem geen oeverloos gepiel, maar lekkere rocknummers met een pompende bas. En aangezien Terhorst na Jolink het populairste bandlid is, zal dit album ongetwijfeld zijn weg naar de Normaal-fans vinden.