Meer van hetzelfde, of elke keer iets nieuws doen? Geen artiest die dat dilemma niet kent. Alweer tien jaar geleden maakte basgitaarvirtuoos Richard Bona een grote doorbraak als bassist van het Zawinul Syndicate. Vervolgens verraste de ‘Afrikaanse vertegenwoordiger van Jaco op aarde’ iedereen met Scenes from my Life, een prachtige cd vol gepolijste Kameroense pop-fusionliedjes. En er stond niet één bassolo op! Met die sound heeft hij het nu al vier studioalbums volgehouden. Op zijn nieuweling The Ten Shades of Blues laat Bona horen hoe de blues terug te vinden is in muziek uit alle hoeken van de wereld. In een volgende Bassist vertelt hij het zelf in een interview. Toegegeven, de muziek op The Ten Shades of Blues is zoet, glad en van zijn teksten in de taal Douala versta ik nog steeds geen klap. Maar het is prachtig hoe Bona in tien nummers zijn onmiskenbare stempel drukt op evenzovele samenwerkingen met totaal verschillende wereldmuzikanten. De gaafste fusion vindt plaats in nummers waarvan de titels voor zich spreken – luister naar Shiva Mantra en African Cowboy voor een portie sitars en banjo’s. Alsof dat al niet genoeg contrast is, geeft African Cowboy verrassend genoeg ook nog een fijne Zawinul-atmosfeer. En ook in Nederland treft Bona blues aan, getuige de orgelbijdrage van Bert van den Brink in het walsje Yara’s Blues. Bona is voor dit album weer helemaal terug bij de fretloze bas. Dat maakt zijn spel nog net wat dieper en zangeriger dan het al was. Kortom: The Ten Shades of Blues is een lekkere plaat geworden waarop Bona zich van een paar nieuwe kanten laat zien. Voer voor verwende bassistenoren.