Ik moest denken aan een interview dat saxofonist Benjamin Herman voorafgaand aan zijn optreden op het Lowlands-festival gaf. Hij vertelde dat hij popfestivals als concertbezoeker veel leuker vindt dan jazzfestivals. ‘Op jazzfestivals zit het publiek rustig op een stoel een beetje quasi-aandachtig aan zijn kin te krabben. Hier gaan ze tenminste uit hun dak.’ Rich Brown, oprichter en bassist van Rinsethealgorithm, heeft zijn band opgericht vanuit het idee dat jazz ooit dansmuziek was en dat hij de tonale, melodische en harmonische rijkdom van jazz opnieuw wil verenigen met ‘moderne’ ritmes. Nou, dat dansen hebben we even geprobeerd met Locutions in de cd-speler. Inmiddels hebben we nieuwe meubels en een paar ledematen in het gips. Mooi, al die promopraat, maar wat mij betreft is Locutions niets meer en niets minder dan een steengoeie fusionplaat. Hij ligt niet makkelijk in het gehoor maar na een aantal draaibeurten nestelen de thema’s, de hooklines en de grooves zich rotsvast in de hersenschors. Rinsethealgorithm is een potent bandje dat alle vaste waarden van het jazzrockgenre op een geloofwaardige en heel lekkere manier bijeen weet te vegen - gelukkig met als enige uitzondering de blije-eikelsound (Rippingtons, iemand?). Samen met toetsenist David Virelles schreef Rich Brown een stel ijzersterke, intrigerende composities. Ze verenigen daarin twee schijnbare tegengestelden: ze maken pakkende muziek die bij nadere analyse buitenissig lastig kan zijn. Bovendien is Rich Brown als bassist een goed bewaard geheim. Hij heeft speelt actieve, melodische begeleidingspartijen met een fantastisch diepe en heldere sound. Weinig basgitaristen heb ik zulke vloeiende en melodische solo’s horen spelen. Wat mij betreft is Locutions een hele vette aanrader - houd ook het tourschema in de gaten.