Sommige bands kunnen de raarste sonische capriolen uithalen en onmiskenbaar vooral als zichzelf blijven klinken. Placebo kan een ontzettend ‘2009’-klinkend album maken met kristalheldere punchy drums, gitaarmuren, achtergrondkoren, de meest stuwende bassound sinds tijden en al op track 2 een popballad met een schreeuwende Spanjaard plaatsen: het blijft dezelfde Placebo die groot werd met Nancy Boy in 1996. Wat wil je natuurlijk ook met zo’n stem, maar het zijn toch vooral de composities die hier de rode lijn aangeven. Steevast beginnen met felle downstrokes - verzopen in nagenoeg alle fuzz-machines die je kan vinden - en in het refrein ‘losbreken’ met een opener geluid; je zou het een trucje kunnen noemen maar het wérkt. Het vakwerk van producer David Bottril (Tool, Muse, dEUS) zorgt er voor dat we in al het geweld heel duidelijk de verschillende instrumenten van elkaar kunnen onderscheiden en de bas blijft immer fier zijn dienbare rol vervullen. Geen virtuositeiten; Stefan Olsdal lockt heerlijk met nieuwe drummer Steve Forrest en het losgeslagen karakter van de laatste zou er ongetwijfeld aan hebben bijgedragen dat Olsdal zich wat inhoudt. Maar mogen we de volgende keer alsjeblieft weer zo’n geil basintro als Commercial For Levi? Want de multi-instrumentalist kán het wel, en ‘less is more’ is inderdaad zo 1996…