Ruud Cornelissen houdt het kort: op zijn cd Short Tracking staan maar liefst dertig jazzrockminiatuurtjes. Cornelissen is geschoold als klassiek contrabassist en heeft jaren in het Radio Symfonie Orkest gespeeld. Daarnaast speelt hij basgitaar en is hij actief als basleraar. Fusionfreaks kennen waarschijnlijk zijn zoon Sebastiaan, die met projecten onder eigen naam de avontuurlijkere kant van de jazzrock verkent. Sebastiaan speelt mee, samen met een paar andere hotshots als Rob van Bavel (Fender Rhodes), Frans Vollink (fretlozebas) en Marc Guillermont (gitaar). Alleen al bij het zien van de cover zijn we verkocht: een olieverfschilderij van een schaatsende haan op een bevroren plasje water en een basgitaar om de nek. Cornelissens korte rondjes op de schaats zijn duren soms minder dan twee minuten maar het zijn allemaal perfect afgeronde, leuke kleine liedjes. Het is geweldig om te horen hoe hij de diverse klanken uit zijn basarsenaal in deze composities weet in te zetten. Soms horen we hele clusters van lage klanken: gestreken contrabas en basgitaarakkoorden, die zo slim zijn gearrangeerd dat het toch geen brij wordt. Als klassiek contrabassist speelt Cornelissen loepzuivere melodieën, maar hij weet net zo goed de weg op basgitaar. Uit zijn vijfsnarige Sandberg haalt hij sounds die me in de verte doen denken aan Anthony Jackson: diep en helder als speelde hij met een plectrum. Zowel in zijn gecomponeerde melodieën als in zijn begeleidende spel en zijn solo’s heeft Ruud Cornelissen een eigenaardige, hoekige benadering. De noten komen met een strakke regelmaat aan je voorbij, als hectometerpaaltjes langs een kaarsrechte polderweg. Wil je weer eens een totaal originele, verfrissende basplaat van een veel te onbekende held horen, bestel dan deze cd.