David Dyson deelt zijn achternaam met een stofzuigermerk, en ik moet toegeven, voor bij het stofzuigen is dit wel lekkere muziek. Ja sorry hoor, maar het is dertien-in-een-dozijn liftmuziek wat David Dyson maakt. Om te draaien als je in je Toyota Prius rijdt, zeg maar, buiten de bebouwde kom met de cruise control op 73 kilometer per uur. Dysons bassistenmuziek is stereotiep en ligt prettig in het gehoor. Stukje slap hier, stukje fretless daar, stukje thumpen hier, solootje, melodietje spelen, het is allemaal prima gedaan maar het is vooral eerder gedaan. Dat is niet eens zo erg, vervelender zijn de nogal bloedeloze composities en de tamme uitvoering. Dyson heeft een cv om u tegen te zeggen. Hij begeleidde smooth-jazz-sterren als Bob James en Michael Franks en baste de baspartij tijdens vele liveconcerten van Me’Shell Ndégéocello. Toch een gave schnabbel, als je het mij vraagt. De meeste bassisten herkennen zijn vurige wens vanuit het begeleidersbestaan naar voren te treden maar al te goed. Dyson is zonder meer een te gekke begeleidend bassist en ook als solist kan ie op zich alles wat je van een solobassist mag wensen. Hij haalt mooie sounds uit basgitaren met en zonder fretten. Het is jammer dat hij er niet in slaagt het vuur en de soul uit de muziek die hij maakte met eerdere broodheren te gebruiken in zijn eigen projecten. Om uit je eigen schaduw te stappen moet je wel wat durven en dat hoor ik onvoldoende terug. Misschien is Dyson met deze muziek wel helemaal in zijn element, wie zal het zeggen. Maar ik word er niet warm van.