‘Two Basses And A Horn’ was net zo toepasselijk geweest. Want de bandleider, saxofonist Paul van Kemenade, werkt op deze cd samen met bassisten Wiro Mahieu en Ernst Glerum. Van Kemenade is een heel productieve en veelzijdige muzikant, en op Two Horns And A Bass geeft hij met een imposante trits gasten een staalkaart van zijn veelzijdigheid. De cd brengt op een prachtige manier uitersten bijeen, in muzikanten en in muziek. We horen de verzorgde lyriek van mensen als Wiro Mahieu, pianist Harmen Fraanje en trompettist Eric Vloeimans, die perfect samensmelt met de boude impro-lust van pianist Michiel Braam, Rote Bereich-gitarist Frank Möbus en trombonist Ray Anderson. Van Kemenade bouwt zijn set slim op van klein en intiem naar groot en knallend. Lyrische duo’s met Harmen Fraanje, trio’s met Eric Vloeimans en een stel ragtime-freejazzconversaties met Michiel Braam. Meer? De stekker gaat in het stopcontact, want het Paul van Kemenade Quintet speelt lichtjes rockende jazz met vervormde Rhodes en geweldige fretloze bas. De uitsmijter is een versie van In A Sentimental Mood. Een ballade ja, maar wel een die bol staat van de spanning door het contrast tussen het excentrieke trombonespel van Ray Anderson en de coole, diepe bas van Ernst Glerum. Paul van Kemenade lijkt een ongebruikelijke missie gehad te hebben: probeer de inhoud van je adressenboekje op één cd te stoppen en maak daar een prachtalbum van met een kop en een staart, een meesterlijke spanningsboog en een grote waaier aan stijlen die elkaar versterken. Opdracht geslaagd.