De laatste jaren had ik het een beetje moeilijk met Bløf. De eerste albums zijn erg goed, maar bij Umoja haakte ik af. Misschien was het een fantastische ervaring en een therapie voor de band, maar mij deed het niet veel. En het leek wel of er elk half jaar iets nieuws uitkwam met de Umoja-titel. Een cd, een dvd, een boek, een deluxe-cd. Daarnaast voegden de gastmuzikanten weinig toe en het leek meer op een egotrip dan op een muzikale trip. Ik was dan ook blij verrast dat de Zeeuwen een nieuw en, volgens geruchten, pittig album zouden opnemen. De heren trokken zich terug in Pickering House in Ierland en we hadden het kunnen verwachten. Het sprookjesachtige landschap daar is misschien ruig, maar vooral dromerig en betoverend. Ierland is dan wel het land van stevige bands als Thin Lizzy, maar nog meer het land van de Folkmuziek. Het album is dus rustig en akoestisch, maar met ontzettend mooie teksten van bassist en tekstschrijver Peter Slager. De arrangementen zijn spaarzaam en juist daarom komen de diepe teksten goed tot hun recht. Er is een mooi, maar niet veel toevoegend gastoptreden van Sarah Bettens, maar het is vooral de oude Bløf. Dus mooi toetsenwerk, warme gitaren en fijne basloopjes. Het is niet het album waarop ik gehoopt had, maar uiteindelijk pakte het me wel en daar gaat het om. Dat stevigere album schijnt in het voorjaar alsnog te komen, dus we hebben hoop.