De Bassist heeft een zwak voor Dolf Datsun en andersom heeft hij een zwak voor ons. De zanger/bassist van de Nieuw-Zeelandse band heeft Nederlandse ouders en op zijn paspoort staat gewoon Rudolf de Borst. Stiekem behoort hij dus gewoon tot de succesvollere bassende Nederlanders. Als Dolf een bas zoekt voor zijn mooie verzameling Gibson Thunderbirds en oude Epiphones, dan weet hij ons weer te vinden voor advies. Maar laten we zijn nieuwe plaat wel kritisch blijven bekijken.
In 2002 kwam het eerste album, The Datsuns, uit, en de band behoorde tot een stroming successvolle retrorockbands, net als het Australische Jet. The Datsuns werden dan ook als de nieuwe redders van de rock ’n roll binnengehaald. Het eerste album is nog steeds top, maar we weten allemaal dat het nooit echt tot een heel grote doorbraak kwam. Intussen zijn we aanbeland bij album nummer vier en er is niet heel veel veranderd. The Datsuns rocken er nog steeds lustig op los en het klinkt nog steeds heerlijk seventies, hyper en ethousiast. Retro mag weer of nog steeds, dus daar is niks mis mee. De band is het best als Dolf lekker mag schreeuwen over korte en puntige nummers. Het nieuwe album bevat echter ook twee wat langere, meer psychedelischere nummers en dat is lekker en net even anders. Hou je van metal, garagerock en vet fuzzende bassen dan kan je Headstunts (een anagram van de bandnaam) blindelings aanschaffen. Vernieuwend is het niet, maar lekker is het zeker.