Oosterbuur Peter Muller is het beu telkens weer te worden vergeleken met Marcus Miller. Niet iedere slappende bespeler van een J-bas is immers per definitie een Miller-kloon, zo meldt hij. Om er in één adem aan toe te voegen dat ook andere grootheden uit de bashistorie een bron van inspiratie voor hem vormen. Het lijkt wel of hij dit wil benadrukken met het nummer Bellezza, waar hij zijn vertrouwde ’79 exemplaar inruilt voor een vijfsnarige fretloze Modulus Genesis.
Vooral in zijn composities laat Muller, een van de twee Duitse endorsers voor Aguilar, horen zijn centen niet op één paard te zetten. Jazz, R&B, soul, hiphop, latin, oriëntaalse invloeden en haast vanzelfsprekend funk passeren de revue. Daarin laat hij zich bijstaan door onder anderen gitarist Tim Cansfield (o.a. Annie Lennox en Bee Gees), slagwerker Tim Weller (Eric Clapton, Paul Young) en de Duitse trompettist Christian Kappe (bekend van o.a. Jasper van ’t Hof). Kwaliteit in overvloed dus, terwijl Muller zich een begenadigd producer toont die een gladde sound weet te creëren die haast onlosmakelijk met deze muziek is verbonden. Maar als dan in een aantal nummers een trompet compleet met demper voorbijkomt en je een van je composities zelfs Dracula doopt, terwijl ene Marcus M. ooit Frankenstein opnam... tja, dan dringen bepaalde vergelijkingen zich toch onmiskenbaar op. Er zijn echter ergere zaken op deze wereld dan vergeleken te worden met Mr. Marcus, de bassist welteverstaan.
The Flow liet vier jaar op zich wachten. Hopen dat het met de opvolger niet zo lang duurt. Dit is verplichte kost voor een ieder die niet bloednerveus wordt van een heel album rukken en plukken aan de bas.