Dave Weckl, Frank Gambale, Jerry Goodman, Steve Morse, John Patitucci. Een aardig gezelschap onder leiding van pianist T Lavitz, deze School Of The Arts. De fusionkenner/-freak weet waarschijnlijk al genoeg. Dit zijn stuk voor stuk absolute beulen op hun respectievelijke instrumenten, dus enig virtuoos spektakel mag wel verwacht worden. En ja, dat wordt ook absoluut geboden. Nu ben ik niet het type luisteraar dat enorm kickt op instrumentaal spierballenvertoon - geef mij maar een onontkoombaar drie-akkoordenliedje - maar het gebodene op dit album doet mij toch ook wel wat. Sowieso verdient de virtuositeit van deze ronduit fantastische musici op dit eng hoge niveau eenieders respect. Punt. Een ander zeer aantrekkelijk aspect van dit album is dat de sound voornamelijk akoestisch is, en dat maakt wat mij betreft de zaak toch behoorlijk wat smaakvoller en subtieler dan de plaatjes van menig ander macho-fusionclubje. John Pattituci doet hier weer ‘gewoon’ waar John Pattituci goed in is: heel erg goed bas spelen. De man speelt spatzuiver, zij het enigszins klinisch contrabas, en haalt halsbrekende toeren uit op zijn zessnarige basgitaar. Persoonlijk vind ik vooral de bijdrage van violist Jerry Goodman meer dan de moeite waard, jammer dat hij maar op drie tracks te horen is. De composities van Lavitz zijn zonder meer sterk maar ook enigszins vermoeiend. De kracht van de eenvoud is in dit soort muziek meestal ver te zoeken. Kortom, bekeerd tot de fusion ben ik na het meermaals beluisteren van School Of The Arts nog steeds niet, maar dat dit voor de liefhebber het neusje van de zalm is moge meer dan duidelijk zijn.