Devil’s Slingshot is een project van de vingervlugge gitaarvirtuoos Tony MacAlpine, basbeul Billy Sheehan en de ‘Thunder from Downunder’ drummer Vigil Donati. Bij het lezen van de line-up van dit instrumentale powertrio verwacht je een allesverwoestende plaat waarbij de dropped D powerchords je voortdurend als vuistslagen in het gezicht treffen. En met het openingsnummer Nederland trekken de heren inderdaad ouderwets van leer. Daarna ontwikkelt het album zich echter heel gevarieerd met invloeden uit zowel de jazzrock, fusion als klassieke muziek. In Ballade De Bastille groovet het trio bijvoorbeeld op een wijze de broertjes Porcaro niet onwaardig, waarbij MacAlpine en Sheehan smaakvol solopassages afwisselen. Het goede aan Sheehan is dat hij ondanks zijn virtuoze status als de Van Halen onder de bassisten heel goed dienend kan spelen door bijvoorbeeld een poosje alleen de grondtoon in achtsten door te bonken. En ja, zo af en toe haalt hij dan even vernietigend uit met vlammend acrobatisch solospel met de snelheid van een machinegeweer zoals in Ocean. Heel verfrissend is het fretloze gastoptreden van Bunny Brunel in Hourglass, zodat er naast de allesdoordringende rockende ronk van Sheehan ook voor de fusionfriemelaar nog wat te halen valt. Clinophobia maakt duidelijk dat de heren, die alle drie ooit onder Steve Vai dienden, stevig in de rocktraditie van de jaren tachtig wortelen. Toch klinkt deze plaat niet per se gedateerd. Het is veel meer een zeer beluisterbare plaat van drie mannen die nog steeds met veel plezier doen waar ze echt goed in zijn. Over smaak valt te twisten, maar het vakmanschap en enthousiasme van dit drietal staat wat mij betreft niet ter discussie.