De Canadees Alain Caron hoort in het rijtje allergrootste bassisten op aarde. Met de fusionband UZEB en later als solo-artiest maakte hij naam als virtuoos op de zessnarige bas. Op zijn nieuwste cd Conversations speelt hij duo’s met drie verschillende pianisten en een vibrafonist. Caron gebruikte hiervoor een akoestisch instrument van de bouwer Michel Fournel. Carons geluid is hierop vaak niet meer van contrabas te onderscheiden, zeker niet als hij begeleidt. Dan smelt zijn gloedvolle sound naadloos samen met de akoestische vleugel. Het begint droog en zonder opsmuk met de bebopopener No Pick, samen met pianiste Lorraine Desmarais. De sfeer slaat vervolgens om in Ivoire met pianist Otmaro Ruiz. Daar speelt Caron heel lyrisch de melodie, waarbij zijn bas voorzien is van een kathedraalachtige galm. Dat is even slikken, maar bij nadere beluistering is het toch wel mooi. Luister voor inspiratie voor mooie begeleidende baslijnen deze plaat van voor tot achter. Niet in elke solo lijkt Caron in staat even vrijuit te spreken: zijn bebopuitingen zijn nogal vlak gespeeld, de lijnen zijn eenvormig en elke noot is volgens het boekje. Als hij melodisch en vrij zijn bas mag laten zingen op een ballad, is het resultaat meteen een stuk fijner om naar te luisteren. Beluister vooral ook track 7, Solitude. Daarin blijft Caron weg uit het hoge register en speelt een prachtige melodie van zachtjes grommende bastonen. Tot slot: voor zo’n grootheid en voor iemand die zo prat gaat op zijn fretloze spel, speelt Alain Caron te vals. Het is dat bijna niemand het weet, maar qua zuiverheid spelen mannen als Wooten en Miller onze Canadese vriend moeiteloos onder tafel.