Halverwege de jaren ‘80 van de vorige eeuw was Prince een hele grote. Fans lagen in de rij voor zijn nieuwste plaat en met Parade, Sign O’ the Times en vooral miljoenenkraker Purple Rain zorgde Prince voor zijn eigen royale oudedagsvoorziening. Maar die tijd is voorbij en helaas voor de fans, terugkeren zal die waarschijnlijk niet. Gelukkig levert Mister Funkenstein de laatste jaren materiaal af dat stukken beter te pruimen is dan de rommel die hij halverwege jaren negentig maakte. Zijn voorlaatste cd 3121 was behoorlijk succesvol. In de VS stond hij ermee op nummer één, iets wat hem al jaren niet meer was gelukt. Op zijn nieuweling Planet Earth borduurt hij hierop voort. Hier horen we Prince zoals we hem het liefst hebben: gedreven, losjes groovend, met af en toe een scheurende gitaareruptie en vooral vocaal sterk. Het album opent veelbelovend met Planet Earth en Guitar. In dat laatste nummer speelt de kleine man uit Minneapolis leentjebuur bij the Edge van U2 door diens gitaarriff van I Will follow bijna te kopiëren. Ook het swingende The One U Wanna C mag niet onvermeld blijven met de hoofdrol voor de hevig plukkende bassist Sonny T., die verder overigens bescheiden aanwezig is. De rest kabbelt een beetje voort, de passievolle funkvonk ontbreekt. Maar hé, het blijft natuurlijk wel Prince. Een zekere basiskwaliteit is ook op deze plaat gegarandeerd. Diehards zullen zich hier dan ook geen buil aan vallen. Maar zijne hoogheid is tot meer in staat. Voor de volgende plaat dan maar? Hoe oud deze vos ook mag zijn, zijn streken verliest hij niet. In Engeland gaf Prince dit album weg bij de krant Mail On Sunday. Waarom? Omdat hij niet tevreden was over de distributie daar. Kijk, zo kennen we hem weer.