Herman Deinum speelde al op een basgitaar toen in Nederland nog bijna niemand wist wat dat voor een ding was. Hermans sound en stijl zijn nog steeds uit duizenden herkenbaar, en van stoppen wil hij nog lang niet weten. In Basta! schrijft Herman over zijn belevenissen in de muziek en met de basgitaar.

Basta!

Wat is het leuk om met deze vaste column te mogen meewerken aan dit nieuwe en enige bastijdschrift van Nederland. Een eigen tijdschrift voor bassisten: dat zou eens tijd worden, dacht ik zo! Nederland moet inmiddels duizenden bassisten tellen. 45 jaar geleden, toen ik voorzichtig begon met spelen, waren er natuurlijk ook wel bassisten. Maar hoeveel, of liever hoe weinig daarvan zich aan de elektrische basgitaar waagden, dat weet ik echt niet. Veel kunnen het er niet geweest zijn. In 1968 ben ik stad en land afgereisd op zoek naar een basgitaar. Uiteindelijk kwam ik in Zwolle terecht in het muziekwinkeltje Edison aan de Diezerstraat. Daar stond een rare gitaar met vier snaren in een hoekje, die mensen wisten niet wat ze er mee aan moesten. Ik wist het wel! De Fender Precision ging dus met mij mee naar huis. De winkel bestaat al jaren niet meer, en de bas helaas ook niet meer. Er is eens een roadie overheen gereden en sindsdien hangt de gehavende, kromme hals bij ons thuis in de woonkamer.

Vandaag de dag heb je de keuze uit duizend merken en tienduizend verschillende modellen basgitaren. En dat is allemaal de schuld van Leo Fender! Wat een man... Stel je voor: je wordt ’s ochtends wakker en denkt: ‘Die arme bassisten, niemand die ze hoort en ze sjouwen zich een ongeluk aan die contrabassen. Laat ik wat voor ze bedenken. Aan het werk dus!’ In de tijd dat ik mijn eerste Fender kocht was dat nog heel anders. Had ik eindelijk mijn basgitaar, kwam het volgende probleem alweer om de hoek kijken. Er zaten flatwound-snaren op van een paar jaar oud op. Ja, James Jamerson was daar dol op, maar Herman Deinum niet! En waar haalde je in 1968 een pakje verse roundwounds vandaan? Dat was in die jaren in Nederland een bijna zinloze zoektocht, die eindigde bij de piano van mijn moeder. Voor de pianolessen kon ik het benodigde geduld niet opbrengen, maar de juiste snaren uit het instrument slopen ging me duidelijk beter af. De pianosnaren waren nieuw en klonken erg helder.

De eerste jaren sloeg ik de bassnaren nog met mijn vingers aan, maar daarna kwam ik op het goede idee om het eens met een plectrum te proberen, erfenisje uit de tijd dat ik nog gitaar speelde. De helderheid van dat geluid sprak mij onmiddellijk aan, het was precies waar ik al jaren naar zocht. Met een plectrum kon ik de bas mooi en op een gepaste manier op de voorgrond zetten. Mijn plectra doen nog steeds hun werk; mijn spel zal wel veranderd zijn. Na de bands Blues Dimension, Cuby + Blizzards, Rob Hoeke, Cyril en Sweet d’ Buster zijn er heel wat noten langsgevlogen. Sinds elf jaar touren we weer met Cuby + Blizzards langs de theaters en de festivals. Mooi en d(r)ankbaar werk is dat. Ik hoor op het toneel en hoop dit nog lang vol te kunnen en mogen houden. Volgende keer meer.

Groet,  Herman Deinum.