Rinus Gerritsen is bassist van Golden Earring. Door zijn no-nonsensebasspel en geheelonthoudende levensstijl geldt hij als de meest behoudende van de band. Daarnaast is hij samen met Cesar Zuiderwijk oprichter van de Haagse muziekwinkel Rock Palace. Elke editie staat een andere bas uit zijn collectie centraal, uiteraard mét anekdote. www.goldenearring.nl

Fender P-Bass 

Na een paar singles en een eerste album wordt het tijd voor een ‘echte’ bas. The Motions zijn in die tijd onze grootste concurrent in Den Haag, eerlijk gezegd spelen ze ook een stukje beter maar daar heeft het ons gunstig gezinde publiek lak aan. Hun bassist Henk ‘Kneh’ Smitskamp speelt  op een shortscale Gibson EB-2 maar is ook in het bezit van een Fender Precision uit 1964. Hij heeft er blijkbaar niet zo veel mee en wil er voor een zacht prijsje van af. Ik zoek hem op in zijn ouderlijk huis alwaar hij de koffer plechtig van onder zijn bed te voorschijn tovert. Terwijl ik zogenaamd onaangedaan naar het in glanzend sunburst gespoten droominstrument staar weet ik: die moet ik hebben! De koop wordt gesloten en ik maak me snel met mijn aanwinst uit de voeten, voor hij zich bedenkt. Dit exemplaar is van het type en jaartal waar mijn gewaardeerde column-voorganger Herman Deinum een moord voor zou plegen.

Op onze tweede elpee Winter Harvest (de titel zegt het al: opgenomen in de winter van 1965) is ie op elke track aanwezig. Tijdens de sessies van dit album ontmoeten we Cees Schrama, een gerespecteerd jazzpianist. Hij schrijft de blaasarrangementen die hij voor diverse songs dirigeert tijdens de opnames. Tussen de blazers bevindt zich ene Piet Noordijk, naar later blijkt: hét Hollandse jazzicoon op sax, hij zit te vloeken met wat voor kutmuziek hij nu weer moet meespelen. Cees is van een andere categorie, positief geïnteresseerd in de nieuwe generatie popmuzikanten en hij nodigt ons uit om als ritmesectie mee te spelen op een instrumentaal album in de stijl van Booker T and the MG’s Hier komt mijn Precision pas goed uit de verf. Over de bassist van Booker T,  Duck Dunn, ook een typische P-Bassman die op vrijwel alle originele Stax Soul-platen speelt, gaat het verhaal dat hij zijn snaren nooit verving en dan hebben we het over decennia! Schrama is een zeer begenadigde toetsenist met het Hammond-orgel als specialiteit, hij heeft me de eerste kneepjes op de piano bijgebracht en na onze kennismaking jarenlang op vrijwel elke nederbeat-plaat wel een partij gespeeld, waaronder bij voorbeeld het pianootje van Shocking Blue’s Venus.

‘Kneh’ heb ik in de loop der jaren nog regelmatig gezien. Laatst speelde hij nog met een bluesband in Voorburg… op een Fender Precision. De mijne koester ik uiteraard nog op een veilige plek, maar niet onder mijn bed.

Next time, next bass.

Rinus