Op maandag 16 juli 2012 overleed Bob Babbit. Hiermee verliezen we in korte tijd een tweede legendarische soulbassist. Bob was een van die 'unsung heroes' die, meestal met een Fender P of J, op vele bekende hits en platen meespeelde. Fender vatte de status van Babbit mooi samen: 'Bob Babbitt (1937-2012) is a bass legend, period.' Collega Rick Suchow van Bass Guitar Magazine zei in 2010: 'Je kunt gerust stellen dat elke minuut van elk uur van elke dag van elk jaar Bob Babbit's bas via een radiostation ergens in de wereld te horen is.' In juni kreeg de bassist nog een ster in de Musician's Hall of Fame in Nashville.

Onlangs overleed Donald 'Duck' Dunn, oftewel dé Stax-bassist. Duck werd bij het grote publiek bekend als de pijprokende bassist in The Blues Brothers. Babbit verging ongeveer hetzelfde lot. Ondanks zijn legendarische status kwam hij pas op de radar van vele muzikanten door de documentaire 'Standing in the Shadows of Motown' uit 2002; net als The Blues Brothers een must voor iedere soulliefhebber. Bob Babbitt overleed op 74-jarige leeftijd in zijn woonplaats Nashville, Tennessee, aan de gevolgen van een hersentumor.

Funk Brothers
Bob Babbit werd in 1937 in Pittsburgh als Robert Kreinar geboren. Zijn Hongaarse ouders maakten zigeunermuziek en ook de jonge Bob raakte verslingerd aan deze stijl. Hij nam contrabasles en al snel speelde hij zowel zigeunermuziek als R&B. Dat laatste deed hij al op zijn vijftiende in nachtclubs en daar zag hij voor de eerste keer een band met een elektrische bas. De jonge Bob ruilde zijn staande bas dan ook al snel in voor een elektrische: Een '60 Fender Jazz Bass. In 1961 verhuisde de bassist naar Detroit, oftewel Motor City, waar hij overdag in de bouw werkte en 's nachts in clubs. Hij baste bij The Royaltones en er kwam steeds meer sessiewerk, waaronder voor Del Shannon. Met de laatste ging hij ook live op pad.

Stevie Wonder
Langzaam maar zeker groeide Babbitt's reputatie en hij leerde steeds meer studiojongens kennen, waaronder Motown's Funk Brothers met bassist James Jamerson. Babbitt speelde echter in alle studio's behalve die van Motown, tot hij met Stevie Wonder ging werken en zijn cover van het Beatlesnummer We Can Work It Out was daarmee het begin van een legendarische carriere bij Motown. Op voorspraak van Jamerson zelf, met wie hij een hechte vriendschap kreeg, werd Babbitt steeds vaker ingeschakeld als bassist van vele hitsingles met The Funk Brothers.

Op Babbitt's naam staan nummers als Signed, Sealed, Delivered I'm Yours van Stevie Wonder, War van Edwin Starr, Smokey Robinson's The Tears of a Clown en Midnight Train to Georgia van Gladys Knight & the Pips. James Jamerson mag dan gezien worden als dé bassist op Marvin Gaye's Whats Goin' On (1971), maar ook Babbitt speelde enkele nummers op het legendarische album. Om het even in cijfers uit te drukken: Hij verdiende vijfentwintig gouden en platinum platen, helaas gaf Motown hem die nooit, en hij speelde op meer dan tweehonderd Top40-hits. Eind jaren zestig was hij bassist van de band Scorpion met Mike Campbell, Ray Monette en Andrew Smith. Babbitt speelde op het album Crash Landing van Jimi Hendrix en na zijn Motown-periode speelde hij met artiesten als Frank Sinatra, Joe Cocker, Jim Croce, Joan Baez, Bonnie Raitt, Elton John, Engelbert Humperdink en Bette Midler. Enkele jaren terug nodigde Phil Collins hem uit om mee te spelen op Going Back, een cd vol '60s- en Motownklassiekers, en de reusachtige bassist is ook te zien op de live-dvd met dezelfde naam.

Gear
Bob Babbit begon op de contrabas, waarna er een van de eerste modellen van de Fender Jazz Bass volgde: een uit 1960. Daar kwam later een Precision bij uit '63 of 64. Deze werd gestolen, waarna er een exemplaar uit 1966/67 volgde. Als je aan Babbitt denkt, denk je dan ook onmiddellijk aan deze Sunburst P met palissander toets, LaBella flatwounds en demping onder de brugcover.

Toad Killer
De laatste jaren was de bassist meestal te zien met een bas die gebouwd werd door Ed 'Toad' Goetz uit Detroit. Babbitt noemde dit de Toad Killer Bass. Ondanks de exotische houtsoorten ligt de bas dicht bij een Fender, met een split-P in het midden en een Jazz-element bij de brug. Op deze bas gebruikte hij Elixirsnaren en de bekende Bass Mute. Hiermee kan je in een handomdraai de snaren dempen. De laatste jaren combineerde Babbitt in de studio de Toad Killer en de '66/'67 Fender P.

In 2008 werd bekend dat hij bezig was met een eigen Fender Signature. Het merk bouwde een Olympic White P met Bass Mute voor Babbitt, maar deze kwam nooit in productie. In 2011 postte Babbitt op een basforum: 'Fender heeft diverse signaturemodellen opgeschort, dus jullie zullen nog even moeten wachten.'

100 jaar oud
Los van de twee werkpaarden hierboven, had de bassist een aardige collectie instrumenten. Hierin vinden we onder meer een viersnarige Lakland 44-94 en een vijfsnarige 55-94, een blonde '58 Precision en een Jazz uit de late jaren '60 die tot sitarbass is omgebouwd. Bijzonder is een Mexicaanse P, die hij tijdens American Idol en de Motown 45 Show gebruikte. De bas heeft afbeeldingen van Motownartietsen op de voorzijde en Funk Brothers-handtekeningen op de achterzijde. Verder had de bassist een '80s Kramer Pioneer, enkele Carvins, een '70s Carl Thompson Piccolo Bass, een achtsnarige Hagstrom en een 100-jaar oude P Fretschner contrabas.

SansAmp
Qua effecten gebruikte hij een ADL 1000 Anthony DeMario Compressor/Limiter, de SansAmp-DI, een Boss-tuner en soms een Gene Lawson-DI. De laatste jaren speelde hij vooral op versterkers van Phil Jones. Live prefereerde de bassist ook Phil Jones, maar als er spullen gehuurd moesten worden was dat meestal Gallien-Krueger of Hartke met een 1x15” en een 2x10” van Harke of Ampeg, altijd via een SansAmp