The Blues Brothers

Eind jaren zeventig deden Cropper en Dunn al mee in begeleidingsband van twee Saturday Night Live-artiesten, die zich The Blues Brothers noemden: Dan Aykroyd en John Belushi. In 1980 volgde er een film en opeens stond de Stax-soul en rhythm and blues weer volop in de belangstelling. Ook in de tweede film, The Blues Brothers 2000, was Duck te zien en te horen. Tot aan zijn dood speelde Dunn met zowel de Blues Brothers Revue als met Booker T. & the MG's. Pijp roken, wat jarenlang kenmerkend was voor Duck, deed de bassist al jaren niet meer, nadat hij eerder keelkanker overwon.

Sessiewerk

Na het stoppen van de eerste bezetting van Booker T. & the MG's begin jaren zeventig, werd Duck, al dan niet met zijn bekende collega's, een veelgevraagd sessiemuzikant. Hij speelde mee op albums van onder meer Muddy Waters, Freddie King, Albert King, Levon Helm, Neil Young, Jerry Lee Lewis, Eric Clapton, Tom Petty, Creedence Clearwater Revival, Guy Sebastian, Rod Stewart, Bob Dylan, Roy Buchanan, Steely Dan and Arthur Conley.

Het geluid

Duck ontwikkelde zijn sound tijdens het spelen met de Stax-huisband, oftewel Booker T. & the MG's. Een en ander kwam vaak toevallig tot stand. 'Soms wist ik even niet wat te spelen en dan kwam toetsenist Booker met een baslijn. Of het was Cropper. We waren een soort familie, een team en ego's kenden we niet.' Ook drummer Al Jackson Junior was bepalend. 'Al zei dan, ‘Dundedunn, wacht op de twee en speel! 2’ Veel spelers kennen alle noten, maar hebben geen gevoel. Daar had Al het over: Doe je ogen dicht en wacht op de twee.'

Dunn noemde Jackson de 'James Jamerson of Stax'. 'Zijn timing was zo goed, dat we allemaal beter werden door met hem te spelen. Hij zei ook altijd: Denk aan achtsten als je in zestienden speelt, denk aan kwarten als je in achtsten speelt. Als je het door de helft hakt is alles simpeler en minder druk. En altijd lachen!'