Na succesvolle jaren met eigen bands, stapte bassist Martin Broeders in wat een karretje van een achtbaan bleek te zijn. Een achtbaan met de naam Caro Emerald. Anderhalf jaar lang maakte hij alles mee: van een sessie bij de lokale radio tot drie uitverkochte optredens in de HMH. Met De Bassist blikt hij terug op een groot avontuur en kijkt hij vooruit naar nieuwe uitdagingen.

Je bent een skater van een jaar of veertien, je hebt vakantie en het is slecht weer. Je verveelt je rot en je vader begint zich aan je te ergeren. Het is dus de hoogste tijd voor een nieuwe hobby die ook binnen te beoefenen is. Martin Broeders besloot op bezoek te gaan bij een open dag op de plaatselijke muziekschool.

'Ik sprak met de basdocent en die vertelde me dat het slim was om bas te gaan spelen. “Iedereen wil vooraan staan en gitaar spelen, maar naar bassisten is altijd vraag,” zei hij. Dat verhaal leek me wel goed en een bas had ook maar vier snaren. Het leek me wel leuk en makkelijk om eens uit te proberen.'

Ook pa Broeders is overtuigd en bij de eerstvolgende verjaardag krijgt Martin dan ook baslessen en een starterset van Squier cadeau.

'Ik weet nog steeds zeker dat de bas de juiste keus was. Ik had geen gitaar moeten gaan spelen, want die was na een week waarschijnlijk in een hoek beland, terwijl ik de bas bleef pakken. Het ging als vanzelf.'

Ondertussen is Martin veel in jongerencentrum Latenstaan in Zoetermeer te vinden, waar hij een paar oudere jongens ontmoet die een bassist zoeken voor hun band. 'Ik kon direct aan de slag en ik merkte meteen dat je met in een band spelen duizend keer meer leert dan in de muziekschool. Sindsdien speelde ik wekelijks met die gasten en nog steeds! We zijn nooit groot geworden, maar ik heb wel veel geleerd. Ook bier drinken, haha. Ik merkte ook dat muziek verbroedert. Je deelt iets dat je niet kunt uitleggen. Als je zelf niet in een band speelt begrijp je niet hoe mooi het is.'

Metalband

Ondanks twee jaar les op de muziekschool leert hij het bassen vooral door veel te spelen. Als er voor een nieuwe band muzikanten nodig zijn, herinnert hij zich een gitarist die hij wel eens tegen was gekomen: ene Wieger Hoogendorp. Met zijn komst is de metalband Balthazar compleet.

'Wieger is zeer getalenteerd en hij weet mensen mee te slepen. Als je met mensen speelt die beter zijn, ga je sneller vooruit. Ik probeerde dus altijd veel te spelen en het geheim is om dan zelf de slechtste te zijn, haha! Je moet harder werken en je gaat sneller vooruit.'

Rond diezelfde tijd wordt er in een opwelling een contrabas gekocht die Martin bespeelt in de zigeunerjazzband La Balançoire. En dan valt alles opeens samen.

Caro Emerald

'Wieger werkte in de studio van Shockmount. Zijn collega Robin Veldman had beats voor een popsong gemaakt en het was logisch dat Wieger dat nummer op gitaar inspeelde.' Dat nummer was Back It Up en het wordt gezongen door de totaal onbekende zangeres Caro Emerald.

'Ik ging naar de showcase vanwege Robin en Wieger. De contrabas en beats kwamen van tape en ik begon na afloop een beetje te lobbyen: “Waarom hebben jullie geen bassist?” Caro antwoordde meteen scherp: “Je bent er zelf zeker een?”. Van het een kwam het ander en een paar weken later mocht ik meespelen tijdens een sessie van een klein internetradiostation. Na afloop vroeg men of ik wel had meegespeeld. Het was blijkbaar heel strak en goed en ik had de job!'

'Ik heb in anderhalf jaar veel meer geleerd dan in de tien jaar ervoor. We groeiden snel met zijn allen en toen de boel ontplofte qua verkopen moesten we wel groeien. We hadden iets waar te maken en we hebben keihard gewerkt om alles te finetunen. Ik had met de metalband en de gipsyband wel eens in een volle Boerderij gespeeld, maar nu hadden we opeens weken achter elkaar uitverkochte zalen. Dat drong pas veel later door.'

Popprijs

'Echt hoogtepunten opnoemen is lastig. Het is het geheel wat het bijzonder maakte. Het einde van de clubtour in een uitverkocht Paradiso is magisch, maar even later sta je drie keer in de HMH, doe je optredens in Engeland en win je de Popprijs. Het is echt een aaneenschakeling van mooie momenten.'

Dan komt de bekende poliep. Terwijl Deleted Scenes From The Cutting Room Floor vaak meerdere malen goud haalt in diverse landen, moet Caro Emerald rust nemen. Tijdens de verplichte pauze worden de kaarten opnieuw geschud en Caro wordt klaargestoomd om heel Europa te veroveren. Er komt een drummer bij, wat al in de HMH getest was, en de nieuwe bandleider Stefan Krueger krijgt carte blanche om een nieuwe band samen te stellen. Echter zonder Martin Broeders.

Anouk

'Na anderhalf jaar met dezelfde band merk je wel dat er een bepaald plafond bereikt is. Natuurlijk valt het tegen, je vraagt je even af of je niet goed genoeg bent, je denkt eventjes aan Anouk en al haar bandwisselingen, maar ik snap de keuze. Wieger speelt nog steeds in de band, maar hij is ook een van de weinige gitaristen die een jazzsolo poppy kan laten klinken en een popsolo jazzy. Voor Caro is het lekker dat ze nu een band heeft met gasten met internationale ervaring. Dat geeft wat rust. Ik heb ze gezien en eerlijk gezegd is de band iets meer steady. Het is geen slechte keus, het gaat uiteindelijk om Caro en dit was een harde kennismaking in een harde wereld, haha!'

Andere kant

'Ik zou wel weer in een goede popact willen spelen. Het is een klein wereldje, ik heb mezelf door Caro op de kaart gezet, maar er zijn veel bassisten. Ik doe nu studiowerk voor Wieger en Robin in Shockmount, zoals het inspelen van de bas op de nieuwe cd van Hans Kosterman, waar ik wellicht ook live mee ga op tour ga. Daarnaast speel ik weer met een zigeunerjazzensemble op feesten en partijen en ik werk als manager voor de band Splendid. Zij hebben  een nieuw album uit en ik deel eigenlijk mijn ervaringen. Het is een band met elf muzikanten. Met zijn vieren kan het al een ramp zijn, maar met zijn elven is helemaal erg, haha! Ik heb contacten met pluggers en labels, ik regel van alles en ik heb gemerkt dat ik wel goed ben in dit werk. Het is leuk om ook eens aan de andere kant te staan. Uiteindelijk is mijn grote liefde op de bühne staan, of het nu voor tien man is of voor tienduizend. De muziekwereld blijft een harde wereld. Je kunt zo hard werken, maar de sterren moeten je een beetje gunstig gezind zin. Na hoogtepunten komen dieptepunten, maar na regen komt zonneschijn. Ik ben en blijf positief!'

Gear

'Met Caro speelde ik eerst op een Mesa/Boogie 400+, maar die is zo achterlijk groot, ook qua geluid. Hij kon alleen hard. Ik heb nu een bescheiden Ampeg V4BH van 100W. Dat is ook een buizenversterker en die klinkt heerlijk op de Ampeg 410HLF. Ik kan hem lekker laten oversturen en zonder pedalen krijg je dan zo'n lekker stonerrockgeluid.'

'Qua bassen heb ik onder meer een viersnarige Fender American Deluxe Precision in een soort rode sunburst. Daarnaast heb ik een Gibson Explorer, die waanzinnig klonk met de Mesa, en een nep-Rickenbacker. Die klinkt ook heerlijk. Net als bij contrabas houd ik van vol en diep en ik hou gewoon van oude instrumenten. Die hebben nu eenmaal een bepaalde charme. Ik ben een 'lurker' op het basgitaarforum en daar was een discussie over een bepaalde Gretsch-bas op Marktplaats. Deze werd maar niet verkocht en volgens enkele posters was dat omdat 'ie te duur was en omdat het alleen een brugelement had. Iemand wees er op dat er goedkopere Gretsches te koop stonden bij Palm Guitars in Amsterdam en dan ook nog eens met twee elementen. Ik ben gaan kijken en ik kocht mijn '68er 6072.'

'Voor de contrabas heb ik een Acoustic Image Coda R. Mijn contrabas heeft geen stempel, maar het is denk ik twintig a dertig jaar oud en Tsjechisch. Het komt bij Lucas Suringar vandaan en dan is wat mij betreft een van de beste luthiers van ons land.'