Een paar maanden geleden ging de telefoon: “Met Anouk Teeuwe.” “Zegt me niks”, zei ik, een beetje in de war. Pas na een minuut werd het me duidelijk. Goede eerste indruk, hè?’ Boaz Kroon, achttien jaar oud, staat ineens vol in het voetlicht als de nieuwe bassist van Anouk, nadat de rockdiva haar voltallige band de laan uit had gestuurd. Maar de Haagse muzikant stond ondanks zijn jonge leeftijd al jaren op de planken met zijn rock & rollband King Jack. Hoog tijd voor een kennismaking.

Hoe kwam de kleine Boaz bij de bas terecht?
Het begon allemaal in het muziekcentrum van mijn vader in Den Haag. Hij vond dat ik in een bandje moest spelen, regelde een paar andere kleine gastjes en gooide ons in een oefenhok. Zo is King Jack ontstaan. We speelden allemaal meerdere instrumenten. Ik speelde voornamelijk gitaar, maar werd in King Jack de bassist. Bovendien moest ik zingen; onze eerste zangeres hebben we er al snel uitgegooid. Rock & roll en vrouwen, dat ging niet samen, vonden we.

Dat beeld is inmiddels wel bijgetrokken, denk ik?
Haha ja, maar Anouk is een klasse apart.

Bij Anouk sta je meer op de achtergrond, terwijl je bij King Jack de frontman bent. Hoeveel oefening vergt de combinatie zingen, bassen en een show weggeven?
Tja, ik zing als een bassist die zingt. Of beter gezegd: ik bas als een bassist die zingt: iets simpeler en minder melodisch om me te kunnen concentreren op de zang. De podiumpresentatie gaat gewoon vanzelf. Na het aftikken kom ik in een ander bewustzijn terecht. Soms zit je er in je enthousiasme wel eens een vakje naast, maar dat mag. Een band hoort te kraken, een beetje vies te zijn.

Ook die van Anouk? Jullie vervangen immers een stel doorgewinterde studiomuzikanten.
Klopt. Begrijp me niet verkeerd, ik bewonder die gasten, maar het was allemaal zó netjes. Ze speelden bij wijze van spreken alle Nederlandse studioplaten in, en overal hoorde je hun sound. Dat heeft weinig meer met rockmuziek te maken. Nu bestaat Anouks band dus grotendeels uit jonge honden en ook de fans merken dat er iets heel anders van het podium afstraalt. Bij een van de try-outs vloog de Hammond in de fik, maar we speelden gewoon door. Wij nemen iets meer risico.

Je doet nu het tweede jaar conservatorium, iets wat je niet vaak bij rock & rollers tegenkomt. Merk je verandering in je spel of techniek?
Misschien nog wel het meest in mijn smaak. Toen ik met het conservatorium begon, had ik zoals bijna iedereen oogkleppen op: dít is wel goed, dat niet, Led Zeppelin is de enige echte muziek enzovoorts. Ik wilde gewoon lol trappen en deed eigenlijk alleen wat ik zelf leuk vond. Dat was voor de toelatingscommissie misschien een pluspunt, maar ik val ongetwijfeld in een kuil als ik ooit sessiemuzikant zou willen worden.

Dat zit dan ook niet in de planning?
Nou ja, ik heb makkelijk praten met m’n studiefinanciering en geen gezin om voor te zorgen. Anouk kende ik al van de tijd van R U Kidding Me? Toen zeiden we al wel eens voor de grap: ‘Daar zouden we wel eens bij willen spelen, haha.’ Dus toen zij mij belde, twijfelde ik geen moment. Tegen Guus Meeuwis had ik wel nee gezegd. Dus nee, ik denk niet dat ik ooit een studiomuzikant word die je gewoon ‘inplugt’ en je hebt een retestrakke baslijn. Als je mij iets laat spelen, krijg je een Boaz Kroon-partij, zo simpel is het. Van Anouk krijgen we alle vrijheid om van de bestaande partijen iets eigens te maken, en dat is ideaal.

En de Boaz Kroon-sound? Hoe krijg je die?
Naast m’n manier van spelen - ik ben geen ultieme freakbassist, gewoon functioneel met vingers of plectrum - natuurlijk de apparatuur. Ik houd van vintage spul, met niet te veel of helemaal geen pedaaltjes op de grond. Ik speel door een Ampeg SVT-top en kast uit de jaren ’70 en een Ampeg B15, die ik aan elkaar heb gelust voor een goede combinatie van clean en scheur. Mijn bassen zijn een handgebouwde Jazz Bass van Piet Visser, een Fender Precision uit ’66 met flatwounds en eentje uit ’68 met normale snaren voor een wat agressievere sound. Onlangs heb ik nog een vijfsnarige Yamaha gekocht. Vreselijk eigenlijk, maar dat was noodzakelijk voor een van de Anouk-songs, Everything. En een andere bas die ik bijna niet gebruik is een nieuwe Musicman Stingray.