Samir Boureghda (22) is niet alleen psychologiestudent, maar ook een van de meest in het oog springende jonge, vaderlandse bassisten. Zijn naam doet het niet vermoeden, maar de Zeeuwse klei was tot zijn studententijd de vaste grond onder de voeten van deze zoon van Duits-Algerijnse ouders.

‘Ik ben als 13-jarige begonnen met vriendjes in een punkbandje. We oefenden in de garage. In West-Zeeuws-Vlaanderen was bijna niets te doen en we waren met vier bandjes de hele scene! Het was prettig dat je als matig bandje toch ontzettend werd gesupport.’ Na het gitaarspelen ontdekte Samir al snel de bas. ‘De bas trok meteen. Ik vond het een ontzettend vet instrument. Het speelde prettiger en die lage tonen... het geluid vind ik gewoon gaver! Ik ben daarnaast wel gitaar blijven spelen.’

Samir koos er bewust voor om zijn studie psychologie in Tilburg te doen. ‘Ik heb het nooit aangedurfd om muzieklessen te nemen of me in te schrijven bij de Rockacademie. Tilburg is toch een muzikantenstad en ik hoopte naast studeren veel muziek te kunnen maken.’ Al snel kwam hij terecht bij metalcoreband Reason to Kill. Na twee ep’s en een Braziliaanse tour lag de band stil door het vertrek van de drummer. In diezelfde periode benaderde Van Katoens gitarist Marijn van der Maat Samir om eens te komen spelen. ‘Ik kende Van Katoen, het zou een stap omhoog zijn. Ik was onder de indruk, maar de eerste paar keer hebben we ontzettend lekker gejamd. Het klikte heel goed. Ik moest wel even omschakelen qua muziekstijl. Mijn rechterhand was perfect, ik was gewend om superritmisch te spelen. Om dan ineens weer heel melodische dingen te gaan doen is wennen. Marijn zat al jaren op de Rockacademie en mijn voorganger Niels kwam van het conservatorium. Zij waren toch op een heel ander niveau bezig, maar de jongens hebben me steeds gestimuleerd te doen wat ik kan en wil, en om mijn eigen ding te doen.’

Het podium is Samirs thuis. ‘Het toffe dat ik heb geleerd bij Van Katoen is improviseren. Er was ineens standaard een half uur ruimte om maar wat weg te spelen. Ik ben een live-muzikant, geen studiomuzikant. Ik ben ook wel heftig op het podium. Er wordt gerend, gesprongen, met instrumenten gegooid. Ik ben echt verslaafd aan de kick van live spelen; de energie moet eruit. Er is ook altijd wat kapot aan mijn handen als ik terugkom. Het is heerlijk om het publiek te overdonderen. Dat mensen naar me staan te kijken met zo’n gezicht van ‘wat doet ie nou weer?’ Maar het is wel oprecht, ik kan niet stilstaan en mijn ding doen.’

‘Ik hou ontzettend van melodielijnen. Een beetje zoals Justin Chancellor van Tool of de bassist van Incubus.’ De muzikale samenwerking met Van Katoen is voor Samir een succes. ‘We schrijven allemaal, in verschillende samenstellingen. Heel leuk, want je werkt met iedereen en dat levert heel veel creatieve flow op. Bij de baslijnen maak ik de keuze tussen ritmische ondersteuning en melodisch grooven. Een drummer draagt bijna altijd de band. Het leuke van Arnoud is dat hij mij bijna de helft van de tijd het ritme van een nummer laat dragen, zodat hij de vrijheid heeft om andere dingen te doen. Achtste noten knallen is weer een heel andere manier van spelen.’

‘Ik ben voor functionaliteit, maar ook voor effecten. Ik heb echt te veel fuzz en overdrive, haha! Ik experimenteer graag met geluiden, zoals met een Boss PS3 Pitchshifter. Mijn basispedalen voor bas zijn een Boss DD 20-delay en een Fulltone Bassdriver. Die laatste zou iedere bassist moeten hebben. Ik heb aparte pedaalboards voor gitaar en bas, maar ik zorg wel dat mijn effecten voor beide instrumenten bruikbaar zijn. Als pedalenfreak zoek ik zelfs de imperfecties, omdat je met iets als een kraak ook muzikaal kan zijn.’

‘Ik heb altijd prettige muzikanten om me heen gehad. Lekker muziek maken, zonder attitude of rocksterrengedrag. Daar ben ik heel blij mee, want zo ben ik zelf ook. Dat je er op een bepaalde manier uit moet zien om in een scene te passen, daar heb ik helemaal niets mee.’ Van Katoen klinkt ruig, maar bestaat volgens de website eigenlijk uit een stel gezellige jongens die ‘liever samen een kopje thee drinken dan laveloos achter het podium vallen’. ‘Ja, die thee! Het grappige is dat om verschillende redenen niemand van ons thee drinkt. Maar het is heel prettig. We zijn heel menselijk en niemand binnen de band heeft zo’n sterrenattitude.’ Door de muziek zou je bijna vergeten dat Samir óók nog eens druk is met zijn studie psychologie, waarvoor hij ook veel passie heeft. ‘Als je het doet, moet je het goed doen, dat geldt voor muziek maken en voor studeren. Dat is qua tijd heel slecht te doen. Ik heb nauwelijks een normaal sociaal leven, lichamelijk heb ik soms klachten, maar ik ben nog jong en ik weet dat ik dit nog wel even volhoud. Ik weet niet of het ooit gaat veranderen doordat ik een keuze maak. Ik zie mezelf niet fulltime muzikant worden.’