Hij is nog maar amper officieel volwassen, maar staat al op het punt om heel mooie dingen te gaan doen in de Nederlandse muziekscene met zijn band Daily Bread. Chris Mulder vertelt over zijn voorliefde voor synthesizergeluid, bassen in een jong en veelbelovend bandje en over toekomstdromen. Chris is klaar voor het muzikantenleven: ‘Wij houden al van onze tandpasta, nu de rest van de wereld nog.’

‘Toen ik veertien was, ben ik met onze huidige drummer Stefan Stoer een rockbandje begonnen. Toen de gitarist ermee stopte, wilden Stefan en ik verder gaan.’ Toevallig liep Chris zangeres Kimberly in Emmeloord tegen het lijf. ‘Ik leerde Kim kennen en die schreef poëzie. Dat vonden Stefan en ik heel leuk. We zijn begonnen met het vertalen van haar teksten in het Engels en de opzet was om lieve liedjes te maken. Dat groeide uit tot wat we nu zijn.’

Het bassist-zijn van Chris draait dan ook vooral om Daily Bread. Als hij moet kiezen noemt hij zich voorzichtig eerder een uitvinder dan een bassist in hart en nieren. Geluid, dat is meer zijn ding:

‘Wat ik heel vet vind, is om mijn bas te laten klinken als een synthesizer. Het kan mij niet zoveel schelen of ik een G speel met mijn middelvinger of wijsvinger. Ik heb mijn eigen techniek, maar ik speel meer zoals het mijzelf uitkomt. Ik bas ook best slordig eigenlijk, op het podium. Maar als ik me te veel concentreer op mijn spel zit ik niet in de groove. En de groove is toch wel belangrijk.’

‘Persoonlijk ben ik het liefst bezig met zoeken naar nieuwe geluiden. Tijdens het schrijven van nummers voor de band begint het vaak met de bas. De vetste dingen ontstaan als ik zomaar wat zit te proberen met een effect. Je speelt zonder gedachten en ineens hoor je er iets in: als ik nu even niet deze noot speel maar die, dan klinkt het ontzettend goed. Als Stefan denkt: dit is te gek, en hij kan er wat mee, dan maken we er wat van. We kunnen samen echt ontzettend goed grooven. Ik weet precies wat hij gaat doen. Ik vind het belangrijk dat een nummer gaat klinken zoals ik het in mijn hoofd heb. Vaak heeft hij wel hetzelfde idee. Vaak zijn we ook gewoon samen aan het ‘duploën’: doe jij hier dit, doe ik daar dat.’

Daily Bread won afgelopen jaar de Grote Prijs van Friesland en de band werd geselecteerd voor De Grote Prijs van Nederland (GPvNL). Toen ze van deze organisatie niet met hun eigen podiumopstelling de finale mochten spelen, besloten Chris, Stefan en Kim om uit de GPvNL- competitie te stappen.

‘We zijn heel eigenwijs, eigenlijk. We willen het totaalplaatje zoals we dat zelf voor ons zien. Onze standaardopstelling is met het drumstel vooraan, we hebben versterkers met panterprintdoeken - die hebben we trouwens ook gewoon nodig om de effecten precies zo te laten klinken als ze horen. Ik speel mijn bas via een basversterker én een gitaarversterker. De sound vind ik zelfs belangrijker dan hoe ik speel. Het geluid staat wat dat betreft wel voorop.’

De toekomst is voor Chris allereerst Daily Bread. Boekingskantoor BOOM! Agency heeft de band dit jaar geprogrammeerd in onder meer de Melkweg en op Noorderslag. Daarnaast tekende de band in januari bij het label Excelsior en moet er dit jaar een eerste album verschijnen. De instelling van de jonge muzikanten past daar ook wel bij: creatief en origineel, maar zeker niet vies van een beetje commercie.

‘Op een gegeven moment merkten we dat de dance die we maakten heel erg aansloeg, dus zijn we meer dansbare dingen gaan maken. Onze plaat gaat nog dansbaarder worden, denk ik. We zoeken een mix tussen dance en electro. Het is net als met tandpasta verkopen: te zure tandpasta wil niemand. Maar we blijven wel onszelf hoor. Kijk: wij vinden onze eigen tandpasta al geweldig, we moeten hem alleen nog zien te verkopen. We willen geen eendagsvlieg zijn: we willen gewoon een te gekke plaat maken, en over een jaar een nóg te gekkere plaat en daarna nóg een.’