Wat doet de redactie van een basblad in het zakencentrum van Europa? Waarom verruilen ze een donkere kroeg voor een door tl-balken verlicht advocatenkantoor? Overnames? Zakelijke conflicten wellicht? Niets daarvan: de Bassist bezocht de ongelooflijke Gibson-bascollectie van advocaat en muzikant Uwe Hornung.

In maart bezocht het team van Musicmaker en de Bassist de Frankfurter Musikmesse. De deuren van de beurs sluiten om zes uur, maar meestal is er een avondprogramma, al dan niet met concerten van bekende muzikanten en gratis drank. Dé plek om te zijn voor muzikanten, zou je denken. Toch koos uw redactie ervoor om op een regenachtige avond af te reizen naar het zogenaamde ‘Bankenviertel’. Een wijk die enigszins doet denken aan Manhattan en waar onder meer de Europese en Duitse bank zijn gevestigd.

Een Quentin Tarantino-achtige man vangt ons op in een Italiaans restaurant, waar we eerst genieten van een heerlijke maaltijd en voldoende Siciliaanse wijn. Vervolgens worden we meegenomen naar een groot advocatenkantoor op de 23ste verdieping van een moderne wolkenkrabber. De man is Uwe Hornung. Bassist van een Britpopband en advocaat in het internationale geldwezen. ‘Deze collectie is betaald door veel fietsen te verkopen’, meldt Uwe, om daar droogjes aan toe te voegen: ‘fietsen die mijn vader uit Nederland heeft meegenomen.’ Een Duitser met humor; het ijs is gebroken.

Nikki Sixx
Uwe Hornung heeft de afgelopen jaren een ongelooflijke bascollectie opgebouwd. Thuis staan zo’n zestig bassen van alle bekende merken, zoals Fender, Rickenbacker, Warwick en Musicman. Op kantoor is er maar ruimte voor twee merken: Gibson en Epiphone. De ware liefdes van Hornung. Zo’n tachtig stuks sieren diverse rekken en wandhangers en bovendien is geen bas hetzelfde. Of zoals hij zegt: ‘Ik spaar geen verschillende kleuren.’ Neem de EB-serie met de SG-body. In zijn collectie vind je onder meer een EB0 met één pick up, dezelfde bas maar dan met ingebouwd Fuzztone circuit en een longscale EB0-L. Dan de van twee elementen voorziene EB3 in short- en longscale en ga zo maar door. Naast Explorers, reversed en non-reversed Thunderbirds, EB’s, Les Pauls, Victory’s, Q80’s en 90s,  Grabbers, de vreemde 20/20 en semi-solids vinden we ook diverse vreemde eenden. Een prototype van een Epiphone Ripper, diverse andere prototypes en ‘one-offs’, een mediumscale Custom Shop Explorer, eenzelfde model met alleen een piezo-brug en een enorme fretless semi-akoestische Super 400 uit ’99. Klassieke Epiphones ontbreken ook niet, zoals de zeer gewilde Newport en de Embassy. Het is verbazingwekkend om te zien hoeveel verschillende bassen Gibson heeft geproduceerd tussen de vioolvormige EB en de moderne Nikki Sixx-modellen.

Een van de topstukken van de collectie is een baritone: De EB6. Deze bas werd als SG- en als ES335 model gebouwd. De laatste is de zeldzame versie en deze hangt hier in het wild. Uwe glimlacht geruststellend als redacteur Maarten Rischen de bas iets te hard tegen een andere stoot. Maarten verdwijnt vervolgens op de gang om ter plekke drie nieuwe nummers te schrijven op het historische en indrukwekkende instrument.

Kleuren
Uwe vertelt: ‘Ik ben in ’77 begonnen met bas spelen, maar pas in ’98 had ik mijn eerste Gibson-bas. Dat was zelfs een Epiphone, een Thunderbird. Begin 2003 raakte ik helemaal in de ban van Gibson en ik kocht een Victory, een RD Standard en een G3. Op dat moment had ik al een SG-Z en eerder genoemde Thunderbird. Waarom ik geen verschillende kleuren van het zelfde model koop is simpel: Ik ben kleurenblind! Nee, geintje. Kleuren beïnvloeden het geluid niet. Mijn collectie is al uitgebreid en je moet ergens stoppen. Ik zoek dan ook niet naar perfecte bassen. Ik blijf degene die ik heb trouw. Dus als ik een betere vind, dan is dat maar jammer. Ik zal er dan niet op bieden.

Het blijft me verbazen hoeveel verschillende bassen Gibson gebouwd heeft. Zo af en toe duikt er weer een onbekend exemplaar of prototype op eBay op en dan duik ik er natuurlijk meteen bovenop. Ik denk dat de collectie de komende jaren dus nog wel zal uitbreiden.’