|  De oudjes doen het nog best, zo was afgelopen juli weer te merken op het jaarlijkse Bospop Festival in Weert. Naast toppers als Neil Young, Santana en ZZ Top stond daar (voor de tweede keer in een paar jaar) ook Little Feat voor een enthousiast publiek zijn repertoire van vrijwel uitsluitend klassiekers te spelen. Onze aandacht ging daarbij uiteraard uit naar bassist Kenny Gradney (Louisiana, 1950), die zoals altijd het publiek snel meekreeg met zijn brede lach en enthousiasme.
Kenny Gradney begroet ons enthousiast in de kleedkamer, backstage op Bospop. Hij bladert meteen de Bassist nummer 5 door en vraagt of hij die mag houden. Natuurlijk mag hij dat, als hij dan wel even al onze vragen wil beantwoorden.
Er is net een nieuwe plaat van jullie uitgekomen, Join The Band. Vertel…
‘Klopt, het is een bandproject in samenwerking met Jimmy Buffett. We hebben 24 tracks opgenomen, waarvan er 14 op de cd staan. Het zijn allemaal geweldige songs, voor een groot deel Little Feat-classics, waarbij we heel veel gasten hebben uitgenodigd om ze in te zingen, al dan niet als duet. Zo doen Jimmy Buffett en Bill Payne het nummer Time Loves A Hero. Brooks & Dunn doen een prachtige versie van Willin’. Dave Matthews doet een fantastische uitvoering van Fat Man In The Bathtub en Lowell’s dochter Inara George zingt Trouble samen met Sonny Landreth. En verder doen mensen mee als Chris Robinson van the Black Crowes, Emmylou Harris, Bob Seger, Sam Bush en Vince Gill. Het is een lange lijst met geweldige muzikanten, ik kan ze niet eens allemaal opnoemen, zoveel zijn het er. In december 2004 zijn we ermee begonnen. Onze toetsenist Bill Payne liep al jaren met dit idee rond en hij vertelde het aan Jimmy Buffett. Deze wilde al langer iets samen met ons doen, want hij is een groot fan èn een goede vriend en dit leek hem een aardige gelegenheid. Hij vroeg ons om naar zijn studio in Key West, Florida, te komen. In twaalf dagen tijd namen we daar alle 24 tracks op en de rest van de tijd genoten we van de zon.’
En kwamen al die gastmuzikanten en -zangers toen ook allemaal langs?
‘Nee, dat lukte niet zo snel. Ze waren wel allemaal meteen enthousiast om mee te doen en sommige kwamen zelf met songsuggesties en anderen waren het meteen eens met de song die we voor hen geselecteerd hadden. Wij stuurden hen de tape met de songs toe, waarna zij hun partijen in hun eigen studio inzongen of inspeelden. Daarom duurde het hele project ook zo lang, bijna drieënhalf jaar in totaal. Maar ja, zo gaat dat. Je moet niet alleen geluk hebben maar vooral ook geduld. Het is, voor alle duidelijkheid, ook geen tribute-album. Op deze plaat hoor je vrienden die hun favoriete songs eren. Friends celebrating music, dat is het.’
Je werkt al jaren samen met drummer Richie Hayward. Jullie zijn vast een geweldig tandem samen.
‘O ja, het is elke avond weer raak. En als het een keertje niet raak is, dan schreeuw ik tegen hem: ”Pick up that beat!” en dan gaat ie echt wel loos!’
Vertel eens, waarom ben je basgitaar gaan spelen?
‘Zolang ik me kan herinneren ben ik al bezig met muziekinstrumenten, dus vanaf heel jonge leeftijd. Ik kom uit een grote en muzikale familie, er was altijd muziek bij ons thuis. Mijn vader werkte in de muziekwereld, een van mijn broers zong in een doo-wop-groep in de jaren ’50 en mijn andere broers zongen ook. Ik was altijd op zoek naar muziekinstrumenten. Ik speelde een beetje gitaar, maar eigenlijk speelde ik bas. Wist ik veel… mijn neef zag en hoorde dat en kwam toen met een basgitaar aanzetten. “Probeer dit eens, dit past vast veel beter bij jou”, zei hij. En hij had gelijk, het voelde meteen goed. Dit was wat ik altijd al had willen doen, maar ja, ik was dertien en de middelste van elf kinderen en we hadden niet genoeg geld om ook nog eens een basgitaar voor mij te kopen. De broer van die neef was Al McKay en die speelde in Earth, Wind & Fire, met Ike & Tina Turner, Isaac Hayes en Sammy Davis Jr. Hij schreef een heleboel songs met Maurice [White van EW&F, red.], zoals Best Of My Love en hij produceerde ook veel platen. Wel gek eigenlijk, want haast iedereen waarmee ik opgroeide werd muzikant, terwijl we toch echt in een vrij arme buurt woonden. De Johnson Three Plus One werden de Brothers Johnson en The Rhythm Rebellion werd Rufus. Allemaal jongens met wie ik opgroeide, bizar hè?’
En heb je lessen gevolgd?
‘O ja, ik heb les gehad. Niet toen ik pas begon overigens, want toen begon ik gewoon na te spelen wat ik op platen hoorde en bedacht er dan zelf dingen bij. Mijn neef leende me boeken en van daaruit studeerde ik. Daarna kreeg ik les op een muziekschool in Californië en toen bleek dat ik heel veel dingen al wist uit die boeken en het meespelen. Op een gegeven moment leerde mijn leraar mij dingen terwijl ik hem juist weer andere dingen leerde die hij nog niet kende, dus dat was een leuke samenwerking. Ik speelde trouwens al in Little Feat toen ik les nam, dus ik had al de nodige ervaring. Op mijn zestiende speelde ik overigens al bij Ike & Tina Turner, wat een heel goede leerschool voor me was. Op mijn negentiende kwam ik bij Delany & Bonnie en daarvoor had ik al mijn eigen band. Maar toen ik eenmaal bij hen zat en op tournee ging, begon het voor mij pas echt goed. Toen ik hen verliet, begon ik vrijwel meteen bij Little Feat. Ik werd gebeld of ik auditie wilde doen. Het klikte meteen en we werden al snel goede vrienden. We zijn erg close en muzikaal zitten we allemaal op dezelfde golflengte. Daarom zijn we ook nog steeds bij elkaar.’
Wat is volgens jou de functie van de bas?
‘De bassist verbindt de melodie met het ritme. Hij speelt niet alleen met de drummer, hij handhaaft ook samen met de drummer het ritme en tegelijkertijd zorgt hij ervoor dat de melodie gehandhaafd wordt samen met de rest van de band. Hij zet als het ware de fundering voor datgene wat ze gaan spelen. Dat is mijn interpretatie van wat een bassist doet. Het is een dubbelrol, ik speel het ritme van de song en speel de melodie samen met gitarist Paul Barrere of met toetsenist Bill Payne. Wat de bassist doet, is heel belangrijk in elke band en bij elke muziekstijl. Het is echt niet wat veel mensen denken, namelijk dat de bassist maar wat doet. In de meeste muzieksoorten is het juist erg belangrijk wat de bassist doet, zoals in jazz, bigbands, funk en rockbands. Als je countrymuziek speelt, is dat meestal gewoon D-D-D-D-A-A-A-A, en dan zorg je gewoon dat je in de maat speelt, wat trouwens het allerbelangrijkste is. Maat en tempo. Je moet zorgen dat het tempo goed blijft en niet inzakt tijdens het spelen. Ik vind dat ook geweldig om te doen en zo nodig zorg ik ervoor dat het tempo omhoog gaat. Daarom werk ik ook zo graag met Richie Hayward samen. Het gebeurt maar heel zelden dat het met het tempo bijna misgaat, maar dan is er altijd wel een van ons tweeën die de band dan weer op het juiste spoor brengt. Meestal ben ik dat.’
Wat is volgend jou belangrijker: groove, ritme of melodie?
‘Ze zijn even belangrijk. Geen van hen is belangrijker dan de anderen. Je hebt ze allemaal nodig. Een goede groove is geweldig, maar als je een goede groove hebt maar geen goede melodie, dan weet je het wel, dan is het niks, ook al is het een mooi ritme.’
Hoe heb je al die jaren ‘on the road’ overleefd?
‘Lage inname van excessieve zaken als drank en drugs en ik heb mijn hoofd altijd recht kunnen houden. En niet te vergeten de muziek. De muziek is het allerbelangrijkste om het zo lang vol te kunnen houden, zolang je daar maar plezier in hebt en er voldoende uitdagingen in ziet, kun je net zolang doorgaan als je maar wilt en kunt. Er is nog altijd veel vraag naar ons, zowel als band als ook als individuele muzikanten. Wat dat betreft zijn we echt gezegend! Zoals ik al zei, zijn we echt één hechte familie. En zolang de mensen onze muziek willen horen, niet alleen de oude klassiekers maar ook onze nieuwere songs, zolang blijft het voor ons interessant. En voor ons is het iedere keer weer een uitdaging als we nieuwe songs hebben gemaakt, hoe bevalt het ons om die samen te spelen en, ook erg belangrijk, wat vinden onze fans ervan. Een tijdje geleden deden we een concert van tweeënhalf uur, waarin we al onze bekende songs speelden en een heleboel iets minder bekende. En zo lang spelen doen we niet vaak, want we zijn inmiddels haast allemaal oldtimers. Na afloop riep een kerel uit het publiek: “Jullie hebben lang niet alle songs gespeeld!” Al onze songs… dat zijn er zo’n 160, dan zouden we een week lang moeten spelen!’
Hoe hou je het basspelen interessant?
‘Heel simpel: speel samen met Richie Hayward en je verveelt je nooit! Hij speelt nooit twee keer hetzelfde als dat niet moet. Het spelen met deze lui houdt je vanzelf bezig, want iedere dag is het weer anders. Het is fantastisch om met Richie, Paul, Sam en de rest te spelen, ze zorgen ervoor dat je scherp blijft. Bovendien ben ik zelf ook altijd wel ergens mee bezig. Vooral als ik zelf aan het oefenen ben of als we aan het repeteren zijn komen er vaak ideetjes boven borrelen en dan ga ik daarmee verder. Dus gewoon bijna altijd met muziek bezig zijn. En als ik niet met muziek bezig ben, dan kun je me op de golfbaan vinden, want dat is mijn andere passie. Dus muziek, golf, muziek, golf, enzovoort. Ik heb nog veel meer interesses, maar dit zijn de belangrijkste. Muziek staat altijd bovenaan, maar golf zit daar vlak achter. Als ik maar een van de twee zou mogen doen, dan zou dat muziek zijn.’
Doe jij bepaalde oefeningen om jezelf in vorm te houden?
‘Lichamelijk bedoel je? Ik heb een zwarte band in kungfu en ik doe deze sport nog regelmatig en verder speel ik dus veel golf. Voor wat betreft het basspelen doe ik niet veel oefeningen. Normaliter doen we drie concerten achter elkaar en hebben we daarna drie dagen vrij. Tijdens soundchecks warm ik op en als we optreden, krijgen mijn vingers voldoende beweging, dus ik hoef niet ook nog eens oefeningen te doen. Een enkele keer een beetje stretchen, dat is het wel. Bovendien heb ik ook nog eens een band met Paul, die The Bogey Five heet. Die bestaat uit verder uit Scott Thurston, van Tom Petty & the Heartbreakers, en Tony Barnacle, de drummer van Jim Belushi’s tv-show die onder meer bij Bonnie Raitt en Taj Mahal speelde. We zijn allemaal golfers en we doen mee aan golftoernooien en meestal spelen we voorafgaand of na afloop van zo’n toernooi. We spelen dan van alles wat, uiteraard songs van Little Feat, Tom Petty, Bonnie Raitt en songs uit de Blues Brothers-films. Heel leuk ter afwisseling en het publiek gaat altijd uit zijn dak als we spelen en wij hebben veel plezier met z’n vieren. En soms wint een van ons zo’n toernooi en dan hebben we natuurlijk helemaal een fijne avond!’
Door wie ben jij muzikaal beïnvloed?
‘Mijn allergrootste muzikale invloed als bassist is zonder twijfel James Jamerson, de groove master van motown. Alles wat hij speelde op motown-gebied, heb ik ook geleerd. Zijn stijl, zijn sound, alles heb ik in het begin gekopieerd en van daaruit heb ik mijn eigen stijl en sound ontwikkeld. Ik ben hem nog elke dag dankbaar! Ik hou ook erg van Paul McCartney, hoewel ik niet zo gek op the Beatles was. Ik was meer een Stones- en Zeppelin-liefhebber en ook James Brown vond ik geweldig. Maar McCartney is van grote invloed op mij geweest, hij is een geweldig melodieuze bassist met heel veel gevoel en punch, hij weet elke noot te raken. Maar Jamerson is echt mijn superheld als het om bassisten gaat. Zoals hij speelt op bijvoorbeeld What’s Going On van Sam Cooke of op al die songs van Stevie Wonder, echt fabelachtig!’
www.littlefeat.net / www.kubicki.com |
