n het mooie nieuwe pand van Feedback Apeldoorn test het panel van de Bassist deze keer drie ‘midprice’ bassen. Door omstandigheden bestaat het panel deze keer uit een persoon minder, maar de twee wel aanwezige heren tellen samen minimaal voor drie! Boaz Kroon van Anouk en Barend Courbois van... van wie niet?

Crime scene
Zoals gezegd is de ’crime scene’ van vandaag Feedback in Apeldoorn. Dit enorme pand is sinds enkele maanden geopend en het is een waar paradijs voor de muziekliefhebber. De collectie is groot en breed, er zijn aparte cabines om een instrument eens flink op de proef te stellen en het personeel weet waar het over praat. Verkoper Frank scoort extra punten door ons te voorzien van een even zo ruim assortiment van koek en gekoelde frisdranken. We kunnen aan de slag! Maar geen crime scene zonder daders. De personen die vandaag de bassen zullen mishandelen, zijn Boaz Kroon en Barend Courbois. Behalve bassist van Anouk is Boaz ook frontman van zijn eigen band King Jack en diezelfde avond staat er een optreden in Den Haag gepland. Baslegende Barend is zo mogelijk nog drukker. De nacht ervoor kwam hij terug van een studiosessie met Vengeance in Duitsland en de dag na het panel gaat hij alweer op wereldtour om in het voorprogramma van Joe Satriani te spelen.

Nadat drie combo’s zijn getest voor zusterblad Musicmaker, laten we de mensen van Feedback drie goedverkopende bassen in het middensegment uitzoeken. De keuze valt op een Ibanez SR700AM, een Dean Sledgehammer 4 en als allrounder een Mexicaanse Fender Standard Jazz Bass. Als versterker laten we de Laney RB3 van de andere paneltest staan, omdat deze het meest neutraal van het stel is.

Dode snaren
Barend ‘The Bear’ Courbois pakt meteen de Fender Jazz en bekijkt hem van alle kanten.

‘Wat kost deze?’ Feedback biedt de bas aan voor € 649,-. ‘Sjonge,’ roept hij verbaasd, ‘ik wou dat ik deze als kind had. Zoiets bestond nog niet toen ik jong was.’ Geïnteresseerd draait hij aan de knoppen van de enige passieve bas van vandaag en slaat de eerste snaren aan.

‘Jammer van de snaren. Die zijn dood. Ik ben zo iemand die zijn snaren elke dag vervangt, elke show.’ Boaz moet lachen: ‘Ik vind dat snaren pas na drie weken spelen lekker klinken. Ik had laatst een Precision Bass uit de jaren ’60 geleend en volgens mij waren de snaren even oud. Die heb ik pas na een paar optredens vervangen. Dat waren flatwounds en die kun je ook langer bespelen. Ik gebruik wel Elixirs op mijn Jazz Bass.’ ‘Dat is een ander verhaal’, meent Courbois. ‘Gecoate snaren gaan inderdaad langer mee.’ Barend speelt nog een paar snelle en heavy licks, wat heftige loopjes en enkele ingewikkelde akkoorden. Na een lange stilte knikt hij goedkeurend en herhaalt zijn eerdere mening: ‘Ik wou dat ik deze 30 jaar geleden had! Ik begon op een bas van 150 gulden en dat was echt niks. Tegenwoordig worden er heel goede bassen gebouwd voor relatief weinig geld en dit is er zeker een van.’

Boaz neemt de Jazz over. ‘Michel van Schie, mijn voorganger bij Anouk, speelde altijd op een Jazz Bass, dus dit geluid hoort gewoon bij Anouk. Qua geluid heeft hij echt zijn stempel op het repertoire van Anouk gedrukt. Ik ben zelf meer een Precision-man en de nieuwe nummers en de ballads doe ik dan ook het liefst op een P. Voor de oude nummers pak ik wel een Jazz.’

Barend: ‘Voor bands als Vengeance pak ik ook liever een P, maar voor funk, blues en pop pak ik liever een J of een Warwick of zo.’ ‘Deze bas is wel erg laag afgesteld. Veel te laag voor mij. Als ik hard aansla, wil ik dat wel horen en dat komt niet echt over bij deze bas. De actie mag van mij dus wel ietsje hoger, maar ik vind het dunne halsje wel lekker. De sound is een beetje mild’, aldus Boaz. ‘Ik houd juist wel van een lage actie’, meldt Courbois. ‘Zo zie je maar weer hoe smaken verschillen. Amerikanen willen trouwens uitsluitend bassisten met Fenders. Mensen als Zakk Wylde eisen dat gewoon.’ Barend en Boaz zijn het eens: ‘Het zijn te gekke basjes, maar ze moeten goed afgesteld worden.’ De Fender Jazz blijft toch een van de standaardinstrumenten in de muziekwereld en beide bassisten zijn bekend met de bas. Een mooi uitgangspunt dus om de twee concurrenten mee te vergelijken.

Dildobas
De volgende bas is een Dean Sledgehammer 4. Met een winkelprijs van € 499,- en een adviesprijs van € 593,81 is deze iets goedkoper dan de Fender. In tegenstelling tot beide andere bassen heeft deze een in plaats van twee elementen. ‘Een dildobas’, omschrijft Boaz de vormen van de bas ietwat spottend. Hij vervolgt: ‘Deze klinkt wel heftig. Hij is wel vet als je van Music Man houdt. Dit is weer een heel andere bas en je gaat direct anders spelen. Je kunt hier niet echt dynamisch mee spelen. Hier kan ik wat minder mee. Als je net begint met spelen, dan raad ik een hogere actie aan. Dan kun je lekker spierballen kweken en daarna kun je de snaren wat lager zetten. Het ongelakte halsje is wel lekker, maar een echte Music Man heeft wat meer attack.’ Barend neemt de bas over. ‘Dit is meteen een snel ding. Het is qua uiterlijk een beetje een Warwick Thumb-imitatie. Ik vind hem niet verkeerd klinken, hoor. Ik ben alleen niet zo gecharmeerd van een enkel Music Man-element. Ik heb er liever twee.’

Wederom volgen er weer enkele onnavolgbare Courbois-partijen. ‘Voor slappen is hij wel oké, hoor. Voor tappen trouwens ook’, roept hij goedkeurend boven zijn bastapijt uit. Barend speelt nog even door en komt daarna met een conclusie. ‘Als je een Music Man-achtige bas zoekt, is dit een mooie beginnersbas. De bas is denk ik beter dan sommige vergelijkbare bassen, zoals die van OLP, maar die zijn volgens mij passief. Deze Dean klinkt goed en ik heb sowieso wel goede ervaringen met het merk. Ze hebben een hoge standaard. Van mij mag de actie van deze bas nog wel iets lager en de potmeters zijn slecht. Totaal niet lineair, maar meer aan/uit.’ Als Barend de bas wegzet, valt de ‘Made in China’-sticker op. We verbazen ons erover hoeveel goede instrumenten inmiddels uit het land komen. ‘Jammer,’ denkt Barend, ‘instrumenten bouwen kunnen ze wel, maar ze zouden niet moeten bezuinigen op potmeters.’

Racemonster voor snelheidsmaniakken
Het is Barend die de Koreaanse Ibanez SR700 als eerste ter hand neemt. Met een adviesprijs van € 799,- is deze bas ongeveer gelijk geprijsd aan de Fender en ook deze bas heeft twee elementen. In tegenstelling tot de Fender is de Ibanez Soundgear actief. ‘Dit is helemaal een racemonster!’, stelt Barend tevreden vast. ‘Een snelle jongen. In de jaren ’80 heb ik een dergelijke Soundgear gehad, maar die was echt slecht. Deze is veel beter. “Ibaniks” zeiden we vroeger altijd, maar dat gaat allang niet meer op.’ Voordat hij overgaat op een shred-partij bekijkt de zoon van slagwerker Pierre Courbois de bas nog eens goed. ‘Door de strepen in het hout van de body lijkt de bas neck-through te zijn, maar het is gewoon een geschroefde hals. Slim bedacht.’ Er volgt een slap-, pop- en akkoordenoorlog, wat direct enkele nieuwsgierige mensen naar de basafdeling lokt.

Chiller
Boaz neemt de bas over en speelt wat klassiekere, maar minstens zo lekkere licks. Uit zijn diverse opmerkingen tijdens de hele middag blijkt dat hij meer van de klassieke modellen is dan van de modernere, slankere bassen. ‘Een bas en een persoon moeten eigenlijk naar elkaar toe groeien. Je zou een bas drie weken moeten kunnen proberen. Soms klinkt een bas in een winkel prima, maar niet in een bandsituatie. Je zou een bas dus mee moeten kunnen nemen, waardoor je hem ook in de oefenruimte én op het podium kunt proberen.’ Courbois knikt instemmend: ‘Klopt. Deze bas klinkt hier prima, maar ik weet niet of ie boven vette gitaren en drums uitkomt. Voor snelheidsmaniakken blijft ie lekker. Formule 1-dingetje.’ ‘Ik vind deze relaxter dan de Dean’, meent Boaz. ‘Hij speelt wel lekker.’ ‘De hals is wel erg dun; net een tandenstoker!’, roept Barend. Na wat spelen denkt Boaz even over de juiste woorden voor de bas. Dan weet hij het: ‘Deze speelt gewoon chiller!’ Barend schiet in de lach. ‘“Chiller”, die ga ik vanaf nu ook gebruiken!’ ‘De sound van deze bas is beter dan de Dean, hij speelt gewoon lekker. Natuurlijk zijn we een beetje appels met peren aan het vergelijken, want deze heeft twee elementen, maar toch. Goed voor een jonge metalband’, is de eindconclusie van Boaz Kroon. ‘Lekker licht ook, als je anderhalf uur moet spelen.’

We verwonderen ons nog even over de jack-input van de bas. De kabel dient schuin van boven in de gitaar te worden geplugd en dat komt vrij onnatuurlijk voor in onze zittende positie. Opeens hebben we het: een beetje muzikant haalt zijn kabel eerst door zijn gitaarband en dan is dit de ideale positie voor de jack-input.

De perfecte beginnersbas en gillende wijven
De heren discussiëren nog even door over de perfecte beginnersbas. ‘Als beginner moet je eerst maar eens drie maanden hard werken’, meent Kroon. ‘Drie maanden? Ik heb al 30 jaar pijn in mijn flikker van dat bassen!’, roept Barend lachend uit. ‘Schrijf dat maar op.’

Boaz vervolgt zijn verhaal: ‘Als je een bas koopt, zou je hem meteen goed moeten laten afstellen door de winkel.’ ‘Of daar iemand voor zoeken,’ vult Barend aan, ‘laat je goed informeren, neem iemand mee die er verstand van heeft. Kijk, hier op zo’n combo klinkt iedere bas wel lekker. Maar zoals Boaz ook al zei, kan dat in een bandsituatie opeens heel anders zijn. Dan heb je opeens te maken met drums, gillende wijven en gitaren.’ ‘En het is bullshit om op een vijfsnaar te beginnen’, zegt de jonge bassist van Anouk stellig. ‘Ik stapte pas na 25 jaar over van mijn viersnaar naar een zessnaar. Daarvóór gebruikte ik wel D-tuners’, vult Courbois jr. aan.

Beide bassisten neigen naar de Jazz Bass als winnaar van de dag. Barend: ‘De Dean is een prima Music Man-kopie en de Ibanez is een allround racemonstertje. Maar als je begint, zou ik voor een Fender-achtige gaan.’ Boaz Kroon is het met zijn collega eens: ‘En dan een Jazz, want die is veelzijdiger.’ Barend knikt instemmend. ‘Uit het nekelement van een Jazz kun je toch een beetje Precision halen en het brugelement is prima om te beginnen met slappen en zo. Na een tijdje weet je wat je wilt en dan kun je voor de bas gaan die helemaal perfect is voor jouw spel en sound.’