Talloze tribute- en coverbands doen hun muzikale helden op het podium herleven. Welke partijen van hun grote voorbeeld spelen de bassisten in die bands het liefst na? Deze keer de favoriete baslijn van Bas van Wageningen, bassist van Di-rect.

Di-rect is een vreemde eend in deze rubriek. De band is geen normale tributeband, maar het komende half jaar staat de Haagse band in de theaters met een door Jan Rot naar het Nederlands vertaalde versie van Tommy van The Who. ‘Gitarist Spike kwam ooit met het The Who-nummer My Generation aanzetten. Dat nummer werd uiteindelijk een single en een hit, en eigenlijk werden we daardoor Who-fans. Het idee om Tommy live in theaters te brengen was niet van ons. Jan Rot is al jaren Tommy-fan en hij vond dat de film en de musical de originele plaat uit ’69 geen eer aandeden, dus hij wilde een Nederlandse theaterproductie en daarvoor zocht hij een bestaande band. Door de single kwam hij bij ons uit.’

‘John Entwistle is natuurlijk niet de minste. Hij speelt heel uitbundig, met een heel bijzondere stijl en het verbaast me vaak hoe hij op bepaalde lijnen gekomen is. Het viel me gelukkig mee dat het wel na te spelen is. Met de jaren werd hij steeds virtuozer en Tommy is dus nog goed te doen.’

‘Om goed in de materie te komen hebben we het album bestudeerd en daarna helemaal opgenomen. We hebben daarbij geprobeerd om echt de sound van de originele plaat te behouden. Natuurlijk rammelt deze hier en daar, en soms kloppen dingen gewoon niet. Sommige foutjes horen erin en die hebben we zo gelaten; op andere plekken hebben we ze iets netter aangepast. Live speel ik ook, net als The Who, met een Rickenbacker en een Precision via een Hiwatt. Het is eigenlijk wel apart hoe Di-rect op The Who lijkt. We zijn nu ongeveer even oud als The Who ten tijde van Tommy, Spike springt net zo hoog als Pete Townshend, en ik? Ik mag lekker stilstaan, net als Entwistle, haha! Dat bevalt me wel.’

‘Mijn favoriete lick komt uit Sparks. “Vonken” heet dat bij ons. Hetzelfde stukje hoor je ook bij de Underture. Eerst blijft Entwistle heel lang in Bb hangen. Daarna gaat hij helemaal loos met die heel melodieuze lick en na ruim anderhalve minuut neemt de hele band gas terug en dan krijg je die rustige, dromerige melodie op bas: ‘tududdelumdum dumdum’. Simpel, maar voor mij is dat Tommy én Entwistle.’

www.di-rect.nl